Toen ik zwanger was werd ik door vrienden hier in Nicaragua voortdurend gekoppeld aan andere zwangere vrouwen. En nu de baby er is word ik te pas en te onpas gekoppeld aan andere vrouwen met baby’s. Soort zoekt soort, zal men wel denken. Al voor Hugo’s geboorte was ik uitgenodigd voor een zogenaamde “expat playgroup”. Elke donderdagmiddag komt deze internationale groep van jonge mama’s bij elkaar. Zodat de kinderen met elkaar leren spelen. En belangrijker, zodat de mama’s met elkaar kunnen kletsen. Immers, de meerderheid van deze vrouwen zit de hele dag alleen thuis met de kinderen. Dan is zo’n playgroup natuurlijk wel zo gezellig.
Toch denk ik daar anders over. Want waar komt bijvoorbeeld het misverstand vandaan dat je met de geboorte van je eigen kind ook plotseling andermans kinderen leuk zou gaan vinden? Bovendien lijkt het me verschrikkelijk om met andere vrouwen een soort van live versie van “desperate housewifes” te spelen. Ik heb al genoeg aan het accepteren van mijn eigen nieuwe parttime thuiswerkende bestaan. Ben nog amper gewend aan mijn nieuwe identiteit als moeder. Laat staan dat ik er behoefte aan heb om met andere moeders typische moederdingen te doen!
Maar nu Hugo bijna 6 maanden oud is kan ik de wekelijkse playgroup uitnodigingen niet meer wegwuiven. Bovendien heb ik momenteel weinig werkopdrachten en verveel ik me eigenlijk enorm. Waarom dan zogenaamd trots alleen thuis blijven zitten? Dus daar zit ik dan, de eerstvolgende donderdag, in de tuin van de Amerikaanse Anna. Hugo wordt als jongste telg volop bewonderd door de dames. Hij geniet van de aandacht, de kleine charmeur. Na vijf minuten op een schommel valt hij in een heerlijke middagslaap. Misschien ga ik het toch nog leuk vinden.
Dan klinkt er een gil. Een mama is volledig ondergekotst door haar 2 jarige dochtertje. Het meisje zit midden in een enorme roze plas met allemaal brokken. Ziek. Even later druipen ze af naar huis. De overgebleven mama’s hervatten hun gesprekken. Nou ja, “gesprekken”. Het blijkt onmogelijk om een echt gesprek te voeren. Zelfs over moederdingen. De kinderen moeten in de gaten worden gehouden, er moet ingegrepen worden. Dus kijken de mama’s vaak even weg en moet ik mezelf regelmatig opnieuw introduceren. Plotseling klinkt er weer een brul. Dit maal van een mama. Haar dochtertje van 10 maanden is uitgegleden en kopje onder gegaan in het opblaaszwembadje. Ze is zichtbaar bezorgd. Tegelijkertijd valt op het terras een wat ouder jongetje van zijn fietst af en zet het op een krijsen. Zijn moeder snelt naar hem toe. Inmiddels heb ik nog geen drie minuten achter elkaar met iemand kunnen praten. Dit is inderdaad niet mijn ding, bedenk ik me, terwijl ik me steeds ongemakkelijker begin te voelen.
Net als ik besluit mijn biezen te pakken valt mijn oog op een man achter in de tuin. De enige man in het gezelschap. Een beetje triest voor zich uitkijkend trapt hij een bal over met zijn zoontje. Voelt zich duidelijk ook niet helemaal op zijn gemak. “Dat is Gregory”, verteld een van de mama’s mij. “Zijn vrouw werkt als diplomaat voor de Amerikaanse ambassade”. Blijkbaar zijn de carrière prioriteiten hier toch omgedraaid. Ik snap goed hoe hij zich moet voelen, en als man moet zijn positie nog lastiger zijn dan de mijne. Just my guy! Ik laat de mama’s voor wat ze zijn en stap enthousiast op Gregory af, achter in de tuin. Toch meer mijn soort.
Nadine (30 jaar, haar eerste zoon Hugo werd geboren op 25 oktober 2010 in Nicaragua, Centraal Amerika)
Lees hier meer columns van Nadine Mooren
Lees hier meer columns van andere columnisten
