In Nicaragua houden ze van echo’s maken. Wij hadden de teller in de 35e zwangerschapsweek al op een slordige 8 of 9 echo’s staan. Maar de lol is er inmiddels goed af.
Waar in Nederland een zwangerschap als een natuurlijk verschijnsel wordt benaderd, onderscheiden de gynaecologen in de Nicaraguaanse hoofdstad zich vooral door de beschikbaarheid van de meest geavanceerde apparatuur op het spreekuur. Elke controle een echo, een 3D image van je baby wanneer je maar wilt, of de uitgerekende datum op basis van de lengte van je baby periodiek herberekenen...
Uiteraard is dit alleen voorbehouden aan de “rich & famous” van het land. En omdat er in Nicaragua nauwelijks sprake is van een middenklasse, zijn de verschillen tussen arm en rijk ook op het gebied van zwangerschapsbegeleiding des te schrijnend. Voor de Verenigde Naties reisde ik een paar maanden geleden nog langs verschillende gezondheidsklinieken op het platteland. Er waren bonus voedselrantsoenen voor nodig om zwangere vrouwen te stimuleren een absoluut minimum van 3 prenatale controles te laten doen! Controles waarbij er door gebrek aan apparatuur en personeel niet veel meer dan het gewicht van de moeder kon worden bijgehouden.
Maar in de Nicaraguaanse hoofdstad meten we. Want meten is weten. En peentjes zweten, daar ben ik inmiddels wel achter. Hoofdjes en bekkens worden vlijtig opgemeten en schijnen vaak niet op elkaar afgestemd te zijn. En dan is er nog het “navelstreng-issue” wat hier als een virus rond lijkt te waaien. Want wat nu als al ruim voor de geboorte te zien is dat de navelstreng om het nekje zit? En blijft zitten? Een keizersnede biedt vaak “de oplossing”.
Verontrust door deze keizersnede cultuur besluit ik van arts te wisselen. Het wordt dokter Rodriguez, die onder de Europese expat vrouwen bekend staat als de meest pro natuurlijke bevallingsgynaecoloog van de stad. Maar wat blijkt, ook dokter R. houdt van meten! En zo komen we er al snel achter dat ook onze kleine de navelstreng om zijn nek heeft zitten, waardoor hij zijn hoofd niet op de juiste manier kan buigen. Gelukkig verteld dokter R. ons dat er gewoon rustig afgewacht moet worden. Totdat vorige week tijdens een controle ook de hartslag van de kleine zijn probleempjes begint te vertonen. Dankzij de supersonische meetapparatuur van de arts vertoont niet alleen de algemene hartslagcontrole de pijnlijk hoge, frequente harttonen. Hij kan ook inzoomen op de hartslag in de aorta of in de navelstreng, en constateert daar een soortgelijk patroon. Prompt word ik op een regime van 4 controles per week gezet. Intussen moet ik de bewegingen van de kleine goed in de gaten houden, en niet twijfelen bij de minste of geringste afwijking de arts te bellen. Want dan zou er toch wel iets aan de hand kunnen zijn. En is ingrijpen met een keizersnede niet uitgesloten. Nogal een verantwoordelijkheid! Ik heb wel enig gevoel voor het bewegingspatroon van de kleine, maar nu voelt het alsof er een zwaard van Damocles boven mijn beoordelingsvermogen hangt.
Bij het verlaten van het spreekuur kom ik mijn Spaanse vriendin Paz tegen. Twee weken voor mij uitgerekend van een dochter die in dezelfde positie verkeert. De dagen daarna delen we onze zenuwslopende observaties onder het genot van taartjes bij ons koffiebarretje. Zoetigheid schijnt de bewegingen van de baby namelijk te stimuleren, en die ondersteuning kunnen we nu wel gebruiken!
Een week later is de hartslag van onze kleine weer genormaliseerd en besluiten Christian en ik de frequente controles maar als iets positiefs te zien in plaats van als een zenuwslopende eindsprint. En mijn vriendin Paz? Die is gisteravond bevallen van een gezonde dochter. Na 2 weken monitoren vond de arts het welletjes. Woensdag was het altijd druk op zijn spreekuur en donderdag was Paz zelf jarig. Dus hadden ze besloten het kindje dinsdag te laten komen. Ik zal de laatste weken dus alleen mijn taartjes moeten eten. Gelukkig zijn we mijn verjaardag en die van Christian ruim gepasseerd en kunnen we dus rustig afwachten wanneer de kleine er zelf klaar voor is. Of totdat de dokter uitgemeten is.
Nadine (30 jaar, uitgerekend in november 2010)
