Maanden had ik het van de daken geschreeuwd. Hoe belachelijk het wel niet was dat in ons gastland Nicaragua de keizersnede tot een soort van standaard verheven was. Om mijn pleidooi kracht bij te zetten vond ik die ene zwangerschapscursus, kocht een yoga matje bij het enige luxe warenhuis in het land en ademde er op los. Ik zou die Nica’s wel eens laten zien hoe wij Nederlanders kinderen op de wereld zetten!
Eind oktober had ik mijn zevende prenatale controle bij de gynaecoloog. De zevende controle binnen 2 weken... En terwijl enkele uren later het operatieteam de kwaliteit van de bananenplantages in de verschillende provincies doornam, zag onze schitterende zoon Hugo het levenslicht. En zo kwam het dat ik, met al mijn principes en voornemens, mezelf uiteindelijk gelukkig prees dat ik dit kind in Nicaragua had gekregen! Want een keizersnede op dit juiste moment bleek achteraf de enige manier waarop Hugo gezond geboren had kunnen worden.
En aangezien een keizersnede hier een routine ingreep is, mocht ik al na 2 nachtjes weer naar huis. Met Hugo uiteraard, want die was eenmaal uit de baarmoeder zo gezond als een vis. Ik probeerde mijn ontslag nog uit te stellen. Want wat moesten wij nu alleen thuis met een baby! Oma zou pas over 3 weken komen. Geen oma, geen goede Hollandse kraamhulp, maar wel een net geopereerde moeder. De arts wilde er echter niets van weten. Het ziekenhuis was dan wel een privé ziekenhuis, het was geen hotel.
Eenmaal thuis aangekomen rent Christian zich vier slagen in de rondte. Gelukkig kunnen we rekenen op Mariela, onze hulp in de huishouding die bereid is om wat extra dagen te komen werken. Door de grote werkeloosheid in Nicaragua is elke dag extra inkomen mooi meegenomen. En doordat Mariela er voor zorgt dat wij ons natje en droogje op tijd krijgen houdt ze onze kleine fabriek in stand. Van baby’s weet zij echter net zo weinig af als wij zelf.
En er is redelijk veel wat je over baby’s en baby verzorging moet weten. Want hoe kom ik van die verschrikkelijke stuwing af? En waarom heeft Hugo van die rare witte bultjes op zijn kin? Verschonen we hem wel goed want die luier lekt zo door? Is het echt normaal dat hij van 2 tot 6 uur ’s nachts huilt? En moet ik hem echt elke 2 tot 3 uur voeden? Dat is toch amper vol te houden!
Bij gebrek aan kraamzorg, consultatiebureau of familie en vrienden in de buurt grijpen we terug op de opvoedingsbijbel van dokter Spock. Het maakt helemaal niet uit dat de eerste editie uit 1945 stamt. Wij zijn het bij de openingszin “je weet meer dan je zelf denkt” al grondig met deze meneer eens. En met ons hervonden zelfvertrouwen gaan we voortvarend aan de slag. Uiteraard biedt ook het internet uitkomst. En als ik 2 dagen later voor het eerst de slaapkamer uitkom, tref ik maar liefst 21 open tabbladen aan op onze huiscomputer. Daar heeft Christian al die wijsheid vandaan gehaald!
En dan is er nog Skype. Ideaal voor een snelle chat met de kersverse oma, die zich nog precies alle do’s en don’ts van de borstvoeding weet te herinneren. Maar nog handiger voor de digitale kraamvisite! Vol trots zetten we de laptop met webcam in de box of bij Hugo in zijn bedje en genieten van de bewonderende kreten van onze dierbaren in Nederland.
Het is wel zwaar, die eerste weken. Maar behalve iets wat lijkt op een beginnende verkoudheid komen we prima de kraamtijd door. Met de ouderwetse adviezen van dokter Spock en de moderne tips via Google, Twitter en Skype hebben we overal een antwoord op.
Drie weken later land mijn moeder in de tropen. De volgende ochtend wordt Christian met hoge koorts wakker. ’s Avonds zit ook ik bibberend aan het diner. Alsof onze lichamen erop gewacht hebben. Eerder ziek worden van uitputting was niet echt een optie, maar nu kunnen we eindelijk even een pas op de plaats maken. En zo blijkt maar weer: hoe handig al die ouderwetse en moderne media ook zijn, uiteindelijk gaat er niets boven het “live” bezoek van een lieve ervaringsdeskundige uit je eigen familie!
Nadine (30 jaar, haar eerste zoon Hugo werd geboren op 25 oktober 2010 in Nicaragua, Centraal Amerika)
