“We gebruiken alleen seizoensgroente voor de lunch en hebben een 100% biologische keuken”, zegt Marco, terwijl hij zijn handen druk door de lucht beweegt om zijn woorden kracht bij te zetten. Marco is de directeur van de vierde Italiaanse crèche die we bezoeken. Keurig gekleed volgens de laatste mode uit Milaan en met een iPad op zijn bureau. Marco licht ons uitgebreid voor over zijn crèche. Nu al 1,5 uur. De crèche is in Italië blijkbaar een uiterst serieuze zaak.
Ik denk even terug aan de meertalige crèche die ik eerder vandaag bezocht. Ondanks dat de wachtlijst me pessimistisch stemde stond de directrice me toch te woord. Of ik mijn zoontje ook 3 dagen per week zou kunnen brengen, vroeg ik haar. Wel zo prettig om mijn bestaan als ondernemer met de zorg voor Hugo te combineren, dacht ik zo. “Nou, wij moedigen ouders toch wel aan om hun kind 5 dagen per week te brengen”, antwoordde de statige dame. “Minder kan wel, maar dan missen ze toch echt onderdelen van het educatieve programma”, voegde ze er nog aan toe. “Mijn zoontje is tien maanden”, bracht ik verbijsterd uit. “Esatto”, bevestigde ze. Een niet te onderschatten risico.
De tweede crèche bleek inmiddels een basisschool gerund door nonnen. Ik mocht altijd terugkomen als mijn zoontje oud genoeg was, zo zeiden ze nog nadrukkelijk. Uiteraard, in Rome is er altijd de kerk. Maar toch niet echt wat voor ons. Op crèche nummer drie mocht ik niet eens naar binnen. “U komt op een lastig moment”, meldde de ontvangstdame mij, “de meeste kinderen worden zo dadelijk opgehaald.” Daar kon ik me wel iets bij voorstellen. “Dan heeft u het nu natuurlijk erg druk., Maar zou ik even naar binnen mogen kijken om een idee van de crèche te krijgen nu de kinderen er nog zijn?” Een grote frons verscheen op haar voorhoofd. “Nee, dat kan echt niet. De kinderen kunnen nu dus geen mama zien. Dan barsten ze in huilen uit. Kinderen zijn heel gevoelig, weet u.” Mijn mond viel open. Stond het mama-zijn op mijn voorhoofd? Of waren de Italiaanse kinderen werkelijk zo gevoelig?
Vol passie vertelt Marco ondertussen over het belang van de crèche in de moderne Italiaanse maatschappij, waar tegenwoordig het één-kind gezin de standaard is. “Kinderen zijn er dus aan gewend om constant in het middelpunt van de belangstelling van volwassenen te staan”, zegt hij. “Alle aandacht van de mama. Altijd alle aandacht van de opa en oma”, voegt hij er lachend aan toe. Ja, zo’n vermoeden had ik al… “De crèche zorgt ervoor dat ze zich realiseren dat dit niet altijd de realiteit is. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat ze hier graag komen, dat u hem hier met een gerust hart achterlaat en ontspannen weer ophaalt.” Ik knik beamend mijn hoofd en kijk mijn man met een schuin oog aan. Perfect, denken we allebei opgelucht. Een crèche waar alleen de voeding overdreven serieus genomen wordt, daar vertrouwen we onze Hugo wel aan toe!
Nadine en haar man woonden de afgelopen 2 jaar in Nicaragua, en kregen er hun zoontje Hugo. Recent verhuisde ze naar Rome.
