Voor Nicaragua had ik een heel ander leven. Ik had een baan bij een multinational met lange dagen en veel verantwoordelijkheid. Ambities over “de top bereiken” en een volgende leidinggevende stap. Voor Nicaragua praatte ik nog niet over zwanger worden of baby’s. Was ik nog geen moeder.
Eenmaal in Nicaragua lijken mijn leidinggevende ambities al snel ver buiten bereik. De nationale economie zit in het slop, er zijn nauwelijks internationale bedrijven in het land aanwezig en de werkeloosheid is hoog, ook onder expats. Ik probeer te genieten van deze rustige fase, maar heb als workaholic toch moeite met het “niets nuttigs doen”. Gelukkig ontvangen we veel bezoek, waarmee ik het land verken en toch vakantie vier.
Maar vrij van verantwoordelijkheid voelt het leventje in de tropen zeker niet. Neem nu dat mooie huis. Aangezien mijn man voor de VN werkt moeten daar bewakers voor staan. 24 uur per dag, 365 dagen per jaar. Dat zijn dus 3 bewakers op fulltime basis. Tel daarbij op een zwembadman en de tuinman. Want die laatste zat tenslotte bij het huis, en om hem nou op straat te zetten... Alsmede iemand voor het huishouden, want daar meldden zich dagelijks vele mensen voor aan. Christian ziet er de humor wel van in. “Je wilde toch leidinggevende ervaring opdoen? Nou, hier heb je een team om leiding aan te geven! Heb je meteen iets om handen”. Ik blijk weinig moeite te hebben met het delegeren van huiselijke taken. Maar voldoening haal ik niet uit het aansturen van mijn nieuwe team.
Gelukkig kan ik me al snel storten op andere zaken als ik besluit mijn eigen adviesbureau in Nicaragua op te zetten. En waar ik de laatste maanden van mijn zwangerschap nog gek word van verveling, komt er na mijn zelfbenoemde zwangerschapsverlof de ene na de andere werkopdracht binnen.
Maar wat te doen met baby Hugo in een land zonder kinderopvang? De welgestelde Nica laat de zorg van zijn kinderen over aan een nanny, en het overige deel van de bevolking draagt het kind op de arm de hele dag mee. Ik zie mezelf beide nog niet doen, maar ik wil wel graag weer aan het werk. Gelukkig heb ik mijn huiselijke team en ik besluit onze schoonmaakhulp Mariella de kans te geven om mee te helpen in de zorg van Hugo. Al heeft ze dan geen ervaring met baby’s, ze is een schat van een meid en kan het geld goed gebruiken.
Een paar dagen later neem ik de proef op de som. Het idee is dat ik lekker kan werken in mijn kantoortje, terwijl Mariella elders in huis voor Hugo zorgt. Dan zal het net zijn als die werkende moeders die hun baby in Nederland naar de crèche brengen, met als voordeel dat ik gewoon door kan gaan met borstvoeding geven. En dat ik in de buurt ben natuurlijk, mocht Hugo naar zijn moeder verlangen.
Ik geef Mariella uitvoerige instructies over inslapen en spelen. Trek me dan terug in mijn kantoortje en ga aan de slag. Probeer aan de slag te gaan. Want al snel voel ik me verschrikkelijk! Welke moeder laat haar kind nou achter bij iemand anders, terwijl ze zelf ook in de buurt is? Loslaten Nadine, spreek ik mezelf vermanend toe. Toch leg ik mijn oor te luister. Hoor ik Mariella daar nu zingen voor Hugo? Op een lieve toon in het Spaans tegen hem brabbelen? Hoor ik Hugo lachen? Ik kan me niet afsluiten voor wat er elders in huis gebeurd met mijn kleine mannetje. Thuiswerken lijkt plotseling niet meer zo ideaal als ik het me had voorgesteld. Ach, ze krijgt hem vast niet in slaap, denk ik tenslotte, ze zal me er zo wel bijroepen.
Maar dan wordt het stil. Ik kan het niet laten even te gaan kijken en tref ze in de woonkamer aan. Mariella loopt rondjes met Hugo op haar arm. Ze geeft hem een kusje. Als ik dichterbij kom zie ik dat Hugo al heerlijk ligt te slapen in haar armen. Hij ligt er tevreden bij, lijkt mij allang weer vergeten. Ik ben jaloers! Teleurgesteld druip ik af, naar mijn kantoor, naar de klanten die mij misschien wel nodig hebben. Met delegeren had ik geen moeite. Maar loslaten blijkt iets heel anders!
Nadine (30 jaar, haar eerste zoon Hugo werd geboren op 25 oktober 2010 in Nicaragua, Centraal Amerika)
