Zo, dachten we toch even dat gister de bevalling al was ingezet! Nadat ik terug kwam van een lunch met een vriendin had ik erge buikpijn en kramp. Ik kon niet meer rechtop lopen en had constant last van harde buiken. Maar ja, dan denk je ik ben net 36 weken zwanger het zal nu toch nog niet komen?
We moeten ten slotte het wiegje nog voor de laatste keer schilderen, de klossen en het kraampakket halen en het kamertje is ook nog helemaal niet klaar! De geboortekaartjes had ik vorige week pas besteld en de tekst voor in het kaartje hadden we ook nog niet bedacht. We zijn zelfs nog niet uit de jongensnaam! De harde buiken bleven komen en ik dacht laat ik eens kijken hoeveel tijd er tussen zit. Dat was zo’n 7 minuten. Ik zat hem toch een beetje te knijpen want wat als het nu al wel zou komen? Fee was 2 weken te vroeg en ik denk ook wel dat deze baby eerder zal komen maar 3,5 week eerder daar was ik niet op voorbereid.
Uiteindelijk heb ik om 20.30 uur toch maar de verloskundige gebeld. Die zou even langs komen. Jeroen ging nog even trimmen en Fee lag na veel tegengas te hebben gegeven in bed. Net voordat de verloskundige aankwam hoorde ik Fee al weer op de overloop trippelen en verdorie, Jeroen was er nog niet. Ik kreunend en steunend naar boven om Fee weer in bed te stoppen. Alleen ik kon het me niet opbrengen om haar op te tillen. Ze wilde persé naar beneden dus voor deze keer maar toegeven en op haar billen naar beneden. Zo zaten we samen naast elkaar op de bank te wachten op Jeroen en de verloskundige. Jeroen was net binnen toen de verloskundige aanbelde. Na mijn buik te hebben gevoeld, het hartje te hebben geluisterd, en mijn bloeddruk te hebben gemeten ging de verloskundige even toucheren. Loos alarm!
De baarmoedermond was nog gesloten en dus nog geen bevalling. Poeh... Dat was toch even een kleine opluchting. We zijn uiteindelijk rustig gaan slapen en hoewel mijn buik nog erg aan het rommelen was heb ik wel goed geslapen.
Het is nu de volgende ochtend en de harde buiken zijn nu minder en ik kan weer rechtop lopen zonder constant mijn buik te hoeven ondersteunen. Er staat nog wel een vervelende spanning op maar ik hoop, dat ook dat minder wordt. Dan toch maar wat rustiger aan gaan doen… Deze hele zwangerschap is tot nog toe heel soepel verlopen. Nergens echt last van gehad en in verhouding tot de zwangerschap van Fee is dit echt een makkie. Al die narigheid van ziekenhuis in en uit is er nu gelukkig niet bij. Maar zo zie je dat mijn lichaam misschien nu toch zegt dat ik iets rustiger aan moet doen en dat gaan we dat ook maar netjes volgen. Omdat ik eigen baas ben blijf je toch door werken en heb je niet echt verlof. Als ik niets doe gebeurt er bij Nola.Nova ook niets.
Wie weet kan ik bij de volgende column melden dat ons tweede kindje is geboren. Voor nu wens ik iedereen een hele fijne jaarwisseling en tot in 2012!
ModeMama Marjolein (moeder van Fee 2 jaar)
