Zwangerschapsdementie, ik had de term wel gehoord maar vond het eigenlijk een beetje onzin. Ok ik heb een keer mijn sleutels laten liggen bij de AH, maar da’een kleinigheidje toch?
Mijn geheugen problemen begonnen eigenlijk pas ná de bevalling. Een onverwacht en irritant probleem! Ik was altijd iemand met een ijzersterk geheugen, altijd alle info, afspraken, lijstjes etc paraat in mijn hoofd. Je kon me spreekwoordelijk “midden in de nacht wakker maken”.
En daar ligt denk ik nou precies mijn echte probleem: ons schatje sliep best al gauw door, maar ik ben er ondertussen achter dat “doorslapen” een hardnekkig wazige term is die van alles kan betekenen. In haar geval betekende doorslapen “in principe slaap ik lekker van mijn laatste fles rond 11 uur tot 6 uur ‘s ochtends maar ik grijp elk excuus aan om ‘s nachts te gaan spoken”.
En ja dat kun je haar natuurlijk moeilijk kwalijk nemen, ze is een baby en het is haar werk om ons wakker te houden, maar ik had denk ik toch wel behoorlijk onderschat wat chronisch slaap tekort met je doet.
Of het nou zwangerschapsdementie, hormonen of slaaptekort is, het resultaat is in ieder geval dat ik absoluut niet meer op mijn goeie geheugen kan vertrouwen. Het is soms verdorie al moeilijk om een samenhangende zin in één keer mijn mond uit te krijgen (het juiste woord of de juiste naam jammerlijk verloren ver van het puntje van mijn tong) laat staan iets geavanceerds als onthouden welke afspraken ik voor een weekend had gemaakt.
Na dik uitgelachen te zijn door mijn man (“dan weet je ook eens hoe ik me altijd voel”) en weken van ontkenning moet ik het toch aanvaarden en stap ik over op Plan B: lijstjes.
Ik hield altijd al wel van lijstjes, lijstjes zijn fijn! Ten eerste zorgen ze er voor dat je hoofd wat rustiger wordt en ten tweede kun je mooi zien wat je allemaal af hebt. Maar waar lijstjes eerst een aanvulling op mijn geheugen waren zijn ze nu bijna een vervanging: als het niet op een lijstje staat gebeurt het niet. En aangezien ik een computermiep ben, is de beste plaats voor een lijstje mijn geliefde laptop.
Sommige lijstjes zijn lief en klein en mogen op een digitale post-it (fantastische software, echt een aanrader) andere lijstjes zijn een serieuze zaak en verdienen een compleet Excel bestand, met tabbladen en al!
Zo’n lijst was ab-so-luut op zijn plaats toen Katie bijna 6 maanden was en we een korte vakantie met de auto naar mijn schoonfamilie in Engeland hadden gepland. Wat een gedoe, natuurlijk al de gebruikelijke spullen voor onszelf, maar voor Katie jeetje! Kleertjes, badspullen, eten , slaapzakken, slaapbeertje, speeltjes etc etc om nog maar te zwijgen van wat er allemaal onderweg nodig was.
Maar goed ik had alles enigszins onder controle met mijn mooie Excel lijst: blad1 onze spullen, blad2 Katie’s spullen, blad3 dingen die nog gedaan moesten worden.
De allerlaatste dag aangebroken, we zouden ’s avonds gaan rijden omdat Katie dan wat beter kan slapen (grapje zeker, Katie slaapt niet in de auto want ze zou zo maar eens iets kunnen missen). Ik kijk mijn wereldje rond en denk nou ja, niet slecht. Ondertussen wil mijn laptop aandacht. Al sinds de dag er voor wil Windows een update doen en rebooten en ik heb dat genegeerd, maar nu denk ik vooruit maar.
Het slechte nieuws zag er eigenlijk heel onschuldig uit, een zwart scherm. Goh na die updates reboot ‘ie toch gewoon dus had ik eigenlijk verwacht dat ‘ie aan zou zijn en klaar om in te loggen.
Kapot.
Simpel, maar oh ik kan de woorden niet eens vinden om uit te drukken hoe erg ik baalde. Uiteraard van alles geprobeerd de rest van de middag, niets werkte. Opnieuw installeren was de enige optie maar dan zou ik al mijn recente spulletjes kwijt zijn, inclusief mijn kostbare vakantie Excel – mijn extern geheugen!
Het was helaas niet anders. We zijn die avond gegaan en ik heb de laatste dingen toch uit mijn gatenkaas geheugen moeten halen en dat is natuurlijk ook goed gekomen allemaal. Het duurde iets langer om te stoppen met balen (“had ik de lijstjes ook maar uitgeprint”, “had ik maar meer back-ups gemaakt”, “had ik die update maar niet gedaan”) maar ja dat verandert natuurlijk helemaal niks.
We zijn nu weer een paar maanden verder en hoewel Katie er nog steeds regelmatig een zootje van maakt ‘s nachts gaat het met mijn geheugen echt weer de goeie kant op. Gelukkig, nu kan ik ten minste weer lekker zeuren over het slechte geheugen van mijn man ;-)
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
