Ik zit op de bank. Dat klinkt waarschijnlijk als iets om te vieren, maar helaas bedoel ik het niet letterlijk. Ik heb me vanochtend braaf om 06.30 mijn bed uit gesleurd, zat om 07.15 in de auto en een half uurtje later keurig op schema in de file.
Ik heb mijn dag doorgebracht op het hoofdkantoor van het grote bedrijf waar ik al weer bijna 12 jaar voor werk, maar ik heb momenteel geen opdracht, geen klant, geen werk. Dat ben ik niet gewend, ik heb de voorgaande vijf jaar misschien twee keer een week zonder opdracht gezeten. Zelfs rondom mijn zwangerschapsverlof heb ik geen dag gemist. Het is verwarrend.
We hebben werk uiteraard besproken, voor en nadelen tegen elkaar afgewogen en de keuze gemaakt dat ik blijf werken, drie dagen in de week.
10 weken na Katies geboorte weer gaan werken vond ik vreselijk. Ik ben helemaal niet zo gehecht aan mijn werk en bij Katie weggaan was sowieso heel erg moeilijk. 10 weken had ik niets anders gedaan dan met haar bezig zijn en om haar “weg te geven” aan iemand anders dan haar vader was echt een rot gevoel. Hoe lief de gastouder ook was, ze kende haar niet en wist alle kleine dingetjes niet die ik in 10 weken over haar had geleerd.
Uiteraard is dat goed gekomen, dat wist ik ook toen wel. En belangrijker, ik wist dat het mijn probleem was niet dat van Katie en dat er nog duizend momenten zullen komen waarop ik haar los moet laten dus diep ademhalen en doorgaan.
Zoals gezegd heb ik geen dag gemist na mijn zwangerschapsverlof, 10 weken na de geboorte van Katie stond ik bij mijn oude klant voor een hele nieuwe opdracht, zes maanden teamleider zijn van een man of 10. Met overdracht van anderhalve week. In drie dagen. Terwijl ik met mijn hart bij Katie zat. En met mijn hoofd vol zwangerschapshormonen.
Om kort(er) te zeggen: het viel tegen. Het moeilijkst vond ik proberen om 5 dagen werk in 3 dagen te proppen, het schuldgevoel om op donderdag te zeggen “tot dinsdag” en de rest van het team met al het werk en problemen te laten zitten. Het heeft echt een tijd geduurd voordat ik daar mee om kon gaan en kon accepteren dat ik echt minder werk kan doen in een week. Gaandeweg ging dat steeds beter, en gelukkig kwam mijn geheugen ook weer terug. Mijn opdracht liep af, maar ik vond een nieuwe opdracht bij dezelfde klant – projectleider voor 3 maanden.
Ik heb mijn evenwicht goed teruggevonden qua werk, maar eerlijk gezegd, voor dit soort werk is drie dagen te weinig. Maar ik wil echt niet meer dagen werken.
Uiteindelijk liep ook mijn laatste opdracht af en was er echt niets anders meer bij deze klant en kwam ik terug op het hoofdkantoor.
Mijn werkgever vindt het kennelijk ook niet simpel om een opdracht te vinden voor drie dagen. Er werken hier overwegend mannen en die hebben hooguit één “pappadagje” (verschrikkelijk denigrerende term) dus vier dagen werken gaat nog wel, drie dagen is heel lastig. Hoewel ik hier begrip voor heb zit ik er erg mee in mijn maag, zullen ze/we een nieuwe opdracht vinden? Leuk werk? Behapbare reistijd? Het voelt als een loterij waarvan de uitkomst behoorlijk invloed heeft op mijn leven. Naar het hoofdkantoor rijden is al een stuk vervelender dan naar mijn vorige klant dus wordt het nu al moeilijker om te organiseren wie Katie ‘s ochtends wegbrengt en wie op tijd kan zijn om haar weer op te halen.
Katie vindt het ondertussen best. Afgelopen week had de gastouder vakantie en de week daarvoor waren we zelf een weekje naar de familie in Engeland dus was ze twee weken niet bij de gastouder geweest. Ik wist natuurlijk al dat het allemaal hartstikke goed gaat met d’r daar, maar het enorm enthousiaste getrappel en gekwaak toen we de brandgang in liepen liet wel zien dat ze het allemaal nog herkende en dat ze heel blij was om daar weer heen te gaan.
Heerlijk dat dat in ieder geval goed zit! :D
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
