We gaan een weekendje weg! Steve en ik zijn op 17 juni 5 jaar getrouwd en we hebben een traditie: op onze trouwdag slapen we in een hotel. Ok de traditie is dus nog niet oud, maar om een traditie te maken moet je natuurlijk wel doorzetten. Dat was ook ons idee vorig jaar toen onze kleine meid nog geen drie maanden was. Slik. Ik mag van mezelf niet truttig doen dus ons baby’tje een nachtje over laten aan mijn moeder moest ik van mezelf kunnen. En dat heb ik toen ook gedaan, van 17.00 op de 17e tot 08.00 op de 18e zijn Steve en ik weg geweest, samen uit eten en geslapen in een hotelletje op nog geen 10 minuten van ons huis waar mijn moeder op Katie paste. Dat is allemaal prima gegaan maar toch was dat de enige keer dat we een nacht niet bij haar waren.
Maar ja, dit jaar zijn we dus 5 jaar getrouwd én de 17e valt op een vrijdag én Katie is nu bijna 15 maanden dus is het idee een weekendje weg.
Interessant hoe je naar iets uit kunt kijken en er tegelijk druk over kunt maken. Ik houd met hart en ziel van mijn dochter maar twee nachten doorslapen/uitslapen klinkt echt hemels. Ze slaapt ondertussen best redelijk maar daar is ook alles mee gezegd en het slaapgebrek vind ik echt het moeilijkst van moeder zijn. Over moeder gesproken, de mijne komt dus een weekendje in ons huis op Katie passen. Ze heeft genoeg ervaring (mijn broer heeft twee zoontjes waar ze al jaren op past) maar toch maken we ons alle twee zorgen – al blijkt wel dat we ons over verschillende dingen zorgen maken. Mijn moeder maakt zich vooral zorgen over het emotionele aspect, dat Katie haar papa en mama zal missen. Over dat stukje wil ik absoluut niet eens nadenken dus dat heb ik ferm weggestopt onder “ze heeft nog geen besef van tijd en ze weet ondertussen goed dat als we weg gaan we ook weer terugkomen”. Als ik daar aan begin dan ga ik door het schuldgevoel helemaal nooit meer weg ;-)
Nee ik mag van mezelf alleen stressen over praktische dingen, mijn moeder is niet zo goed ter been dus maak ik me zorgen over een paar keer per dag de trap op/af “mam ga je niet met Katie van de trap vallen?!” en of ze de cijfertjes op de flessen wel kan lezen, en of ze niet vergeet om s’ avonds Old McDonald én In de maneschijn te zingen (in die volgorde) en of ze Katie wel hoort als ze huilt en of ze wel …
Natuurlijk spreek ik mezelf streng toe, gewoon loslaten: als het een bende wordt dan komen ze er heus ook samen weer uit en als ze twee dagen alleen yoghurt eet, geen vitamine D krijgt, continu met haar tut in loopt, geen tanden poetst en niet genoeg slaapt is er natuurlijk ook helemaal geen man overboord. Zolang ze maar veilig en happy is en dat eerste twijfel ik niet aan en dat tweede wil ik dus niet over nadenken.
Dus gingen we een weekendje weg, naar Scheveningen. Niet te ver weg maar leuk strand, boulevard, restaurants en grote bioscoop.
Het weer was belabberd en wij hebben genoten. Lekker lang geslapen, 4 bioscoopfilms in 2 dagen, lekker uit eten, lekker lunchen, beetje winkelen etc.
Gelukkig had ik meteen de eerste ochtend een smsje van mijn moeder dat daar (natuurlijk) alles ook helemaal prima ging. De dames hebben zich hartstikke geamuseerd samen.
Zondag gingen we na de lunch terug naar huis, Steve en ik verheugden ons enorm op het koppie van Katie, niet alleen hadden we haar natuurlijk gemist maar we stelden ons zo voor dat zij ons ook een beetje had gemist en bij de gastouder komt ze dan hard lachend op je af gekropen en gaan die armpjes omhoog om opgetild te worden.
“Steve ik wil door het raam kijken, misschien ziet ze me dan wel!” Nou dat feestje ging niet door omdat ze in bed lag maar oma ging haar uit bed halen en dan zaten Steve en ik als verrassing klaar beneden op de bank…
Hahahaha arme stumperds ;-) het interesseerde haar geen klap. Ze reageerde nauwelijks toen ze ons zag en ging lekker vrolijk zitten spelen. Daar zit je dan met je armen wijd - leeg :-)
Ik geloof dat we nog wel eens een weekendje weg kunnen …
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
