Katie is om 16.15 geboren en het was heerlijk! Hoewel het druk was in de ziekenhuiskamer gaven ze ons echt even alle ruimte om met zijn drietjes te zijn.
Er werd wel wat moeite gedaan om de placenta er uit te krijgen en gaandeweg werd het duidelijk dat dit niet ging lukken. De gyn boekte een OK en iedereen vond het sneu dat ik alsnog afgevoerd moest worden. Natuurlijk vond ik het erg jammer dat ik weg moest bij Steve en Katie, maar ja die placenta moet er toch echt uit en ik was nog net opportunistisch genoeg om te vragen of ze als ik toch onder narcose ging ze dan misschien ook daar de hechtingen zouden doen ...
Het dynamische trio (VK, co-assistent en kraamverpleegster) barstte alle drie in lachen uit "Nee" zegt de VK " dat vinden wij te makkelijk, we sturen je eerst naar een OK en dan laten we je terugbrengen zodat wij hier kunnen gaan staan hechten" ik zweer het, ik hoorde het woord "muts" er bijna achteraan …
Anyway, mientje hier werd in een ander bed door het ziekenhuis gesjeesd en na een gezellig gesprekje met het ok personeel ging het licht uit.
Het was 19.45 toen ik terug was in de kraamsuite en Katie aan werd meteen aangelegd.
Ergens in de uren daarna heb ik ook nog te eten gekregen, heeft Steve mensen gebeld en ge-sms-t, is er iemand langsgeweest om me te wassen en mijn toeters en bellen na te kijken, is er iemand bloed komen prikken en zo, is er twee keer iemand langsgeweest om Katie te prikken op bloedsuiker (omdat ze met haar 2980 gram kennelijk onder een bepaalde grens zat) en joost mag weten wat ik nog vergeet. Om ongeveer 0100 was slapen nog niet aan de orde geweest maar vond de dienstdoende dame wel dat nu het volgende was. Nou prima en graag zelfs, maar onze jonge dame was het daar niet mee eens. "Nou" zegt de verpleegkundige "we geven haar nog een kwartiertje en dan verzinnen we wat anders". Dat kwartiertje duurde tot 02.30 toen ze met zijn allen toch besloten haar een cupje bijvoeding te geven. Ook dat hielp niet helemaal, dus hebben ze haar op mijn borst gelegd en viel ze lekker in slaap, alleen schrok ze steeds weer wakker, maar dan kon ik haar al snel sussen door haar te knuffelen en te aaien. Natuurlijk jammer dat we niet lekker alle drie konden slapen (Steve lag daar ook voor de vorm in een bed) maar echt zo heerlijk om dat warme kleine mensje gewoon uren te mogen knuffelen!
Af en toe liep er nog eens iemand binnen en om een uur of 5 heb ik iemand overtuigd dat het infuus echt wel weg mocht (weer een slang minder) en vroeg ik wanneer we naar huis mochten.
Nu bleek dat de placenta wel heel erg vast had gezeten en ik nogal wat bloed had verloren, dus moesten ze ‘s ochtends nog een keer mijn Hb controleren en mocht er geen bloed meer in mijn urine zitten. Ook moesten we nog op de suiker uitslagen en bloedgroep van Katie wachten.
En zo vloog de tijd en werd het ochtend. Alle uitslagen waren goed en ik werd als een oude kerstboom voor Driekoingen afgetuigd van alle naalden, slangen, plakkers etc en bleef er nog één ding over: even douchen.
Nou lag ik dus al sinds 07.00 de ochtend daarvoor plat op een bed en ik voelde me echt heel goed! Ik was dan ook éééén en al praatjes. Natuuuuuurlijk kan ik zelf douchen! Wat bedoel je eerst op de rand van het bed gaan zitten? Neeeeeeeeeeeergens voor nodig. Ach wel nee natuuuuuurlijk ga ik niet flauw vallen, ik ben Hb kampioen.
Waaaaahaaaahaaa wat een lachertje. Rechtop zitten alleen al was hilarisch, op de rand zitten - voeten op de vloer - rechtop gaan staan - stapjes zetten, echt de beste comedy act in tijden. Alles echt alles deed pijn en al mijn botten kraakten bij elk nieuw avontuur :D
Maar goed, met een hoop gekreun en gegiechel is het douchen natuurlijk gelukt en mochten we met zijn drietjes naar huis .
En nog had ik mijn lesje niet geleerd. Toen de verloskundige die het ontslag regelde begon over een rolstoel begon ik weer
“Ik kan best lopen”
Eh nee. Geloof me, ik kon niet best lopen :D
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
