Mijn bevalling begon toen ik om 4 uur 's nachts eindelijk door had dat ik weeën had en ze om de 5 minuten kwamen.
In alle eerlijkheid viel het me flink tegen, het ritje naar het ziekenhuis vond ik al niet meer leuk meer en eenmaal aangekomen heb ik staan overgeven op de parkeerplaats. De weeën kwamen steeds sneller, door naar de verloskamer, weer overgegeven en steeds heftiger en ik voelde me echt zo'n loser maar het deed zo ontzettend pijn! Ik voelde geen pauzes meer en ik kon helemaal niet goed meer ademhalen (en vond ook dat het geen klap hielp). Om 0900 gingen ze kijken en toen had ik twee cm ontsluiting, hebben ze mijn vliezen gebroken en monitor draadjes ingebracht. Ik vond het echt vreselijk want ik zag niet in hoe ik dit nog acht uur moest gaan doen en heb toen ook maar gezegd dat ik heel graag pijnstilling wilde.
Tsja, ik had me heel goed verdiept in de opties en eigenlijk gaf ik mezelf weinig kans, maar toen kwamen ze terug met het verlossende woord, ik mocht een ruggenprik!!
Na enig gedoe met de monitor draadjes is uiteindelijk om 1100 de ruggenprik gezet en ik ben nog nooit ergens zo dankbaar voor geweest! Ik liep me tegen iedereen te verontschuldigen en sorry te zeggen, maar oh wat een wereld van verschil en ik was zo enorm opgelucht! Ik kon nog steeds alles voelen, ook de weeën, maar wat een ongelofelijk verschil! Toen ik terug was bij Steve was hij ook erg blij mij in betere doen te zien.
Om ongeveer 1500 kwamen ze kijken hoe ver ik was. De coassistent mocht weer eerst voelen (hij mocht om 0900 ook al eerst "gokken"), en na enig gegrabbel zei die aarzelend "ik kan de randjes niet voelen". VK en ik een beetje lachen, dus hij zei uiteindelijk ok ik denk 6 cm en ik zei "helemaal niet, geen randjes voelen is volledige ontsluiting ;-)" ja ja ik had met de ruggenprik ook mijn praatjes weer terug!
Toen ging de VK zelf voelen en haar gezicht was goud waard, ik had dus inderdaad volledige ontsluiting muv dat ene randje dat de coassistent had gevoeld!
Ze zou de ruggenprik nog even aan laten staan voor dat laatste randje, dan zou het volgens haar nog 1 tot 2 uur duren tot die helemaal zou zijn uitgewerkt en dan zou ik de persweeën goed voelen en dan zouden we de laatste fase gaan doen!
Ik had nog één vraag: mag ik persen? Ze was verbaasd, maar ik voelde echt al een tijdje aandrang. Zij had zoiets van ach je kletst maar wat, maar kwaad kan het niet: leef je uit. Daar was ik echt super blij mee want het voelde echt best dringend, maar ja wist ik veel wat ik moest voelen.
Even later (15.30) kwam een nieuwe VK zich voorstellen (de dienst van de vorige zat er op) en die vroeg hoe het ging, dus ik vertelde nou prima en dat ik zo blij was dat ik wel mee mocht persen en het niet hoefde tegen te houden. Ze zei oh nou zal ik dan ook eens kijken hoe het er voor staat? en kwam terug met de opmerking, nou ze zit behoorlijk diep!
Dit interpreteerde ik als "ver weg", maar zij verbeterde me en zei, nee juist heel diep beneden, ga jij maar eens deze baby er uit persen!!
De coassistent werd ook weer voor het feest uitgenodigd en een kraamverpleegkundige en toen begon een koor van "langer, harder, sneller, meer, je kunt het, duw die vinger weg, kom op, door door door, jajajaja" etc etc Waar leren die mensen dat?! Is er een speciaal vak voor coachen van persen? Het enige dat ontbrak waren verdorie de pompoms! Ik wist niet of ik in lachen moest uitbarsten of iemand moest meppen. Aangezien optie twee niet kon omdat het komische trio aan mijn voeteneind stond heb ik maar voor optie één gekozen, maar ze keken me allemaal wel heel vreemd aan.
Maar niet voor lang want om 16.15 is Katie geboren! Eigenlijk jammer dat er geen pompoms waren …
Mirjana Chamberlain-Vucic, moeder van Katie geboren 25-03-2010
