Dit wil keer wil ’t romantisch; zonder geschreeuw en scheurende elementen. Maar met een engel onder de kerstboom.Een onderwaterbevalling moest ‘t zijn. Net als op tv; zo’n glimlachende vrouw die relaxed haar kind baart met theelichtjes rond het bad. Ik wilde geen geschreeuw, bloed en scheurende vaginale delen, maar een rustgevend muziekje op de achtergrond. De geboorte van ons eerste kind zou relaxed en bijzonder zijn.
Dus reden manlief en ik enkele honderden kilometers voor een thuisbevallingsbad. Ik had besloten dus zo zou geschieden.Thuis werd de logeerkamer verbouwd en een mini zwembad met slangen en plastic hoezen werd geïnstalleerd. Kaarsjes stonden klaar en rustgevende dolfijnenmuziek was gekocht. Geen angstige moeder in spé. Wat? Ik had er zin in.
Enkele dagen voor de uitgerekende datum, 7 oktober 2007, lag ik lui voor de t.v. toen ik regelmatig een buikkrampje kreeg. Poh. Zou ’t zijn begonnen? ’t Zal toch niet écht? Yesss. Laat maar komen. Ik ben er klaar voor.
Dezelfde nacht kwamen regelmatig ‘krampen’ voorbij die in hevigheid toenamen. Jawel mensen: De Weeën zijn begonnen. Spannend spannend. ‘Schatje, laat ’t bad maar vast vol lopen... Je weet niet hoe snel ’t gaat hè?’ En schatje spurtte van bad via tuinslang naar logeerkamer en tussendoor op afroep naar de slaapkamer. Want ja, de weeën moesten geklokt en mijn hand moest gestreeld. Rob liep een ware estaffette op de bovenverdieping van ons huis.
De ochtend kwam en de verloskundige ook. Maar de weeën waren gezakt. (badwater weer koud) ‘0 centimer. Misschien een half. ‘ zegt de verloskundige droog. ‘kijk ’t vandaag nog aan en bel maar als ’t doorzet’. Teleurstelling alom. ‘Hallo? Bij normale mensen wordt dat kind nu toch ongeveer geboren?! Ik ben al een nacht bezig!’
Om een lang verhaal kort te maken: de weeën zakten terug naar krampjes en de volgende avond moest ik naar ’t ziekenhuis voor een slaaproesje. Dit ging ik niet volhouden als ’t straks écht begon. In het ziekenhuis werd de bevalling al snel op gang geholpen. Een ruggenprik, vliezen breken en hevige weeënopwekkers mochten na totaal 31 uur niet baten. ‘Het spijt me mevrouw, ik vrees dat we moeten overgaan op een keizersnee. Het kindje wordt moe en verder dan 5 centimeter komen we niet’. ‘Natuurlijk mevrouw de verloskundige. Wat u denkt dat ’t beste is.’
De romantische onderwaterbevalling allang verlaten, reed ik op een ziekenhuisbed een andere set binnen. In steriel operatiehemd vond ik mezelf in een tl-verlichtte OK met medische staf en rvs kleurig gereedschap. Het team was uit bed gepiept en ‘gereed voor de operatie’. Dolfijnenmuziek maakte plaats voor piepjes, bliepjes en monotone stemmen. Minder grappig, was dat de ruggenprik die de verdoving moest verzorgen, niet “helemaal goed zat” en meneer de anestesist was vertrokken voor andere werkzaamheden. Na die schokkende constatering werd de pijn er ook niet minder op. Laat ik niet in detail treden maar beste zwangere bondgenoten: het was niet fijn. Sterker nog; het was f*cking hell. Maar ’t goede nieuws: dit komt nooit voor. Én, we hadden de mooiste zoon van de wereld geproduceerd.
Nu, 3 jaar later, staan we voor de keuze: natuurlijk bevallen (met beperkte medische hulpmiddelen wegens moeilijk verhaal) of een geplande keizersnee. Eén ding staat vast: dit keer doen we ’t romantisch. Die betekenis is nu iets anders dan voorheen. Nu bedoel ik daarmee: geen geschreeuw, pijn of geschokte gezichten. Geen fratsen, maar een stressloze ontmoeting met een gezond, lief kindje. Niks verrassing. Ons dochtertje wordt geboren op 27 december in het MMC in Eindhoven.
Marion van Loon (gaat bevallen op 27 december 2010 van een dochtertje en moeder van zoontje Raf van bijna 3 jaar).
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
