Ik vind van mezelf dat ik best een stoere meid ben. Probeer niet (té) veel te zeuren, niet te snel te klagen. En aan flauw-doenerij heb ik een broertje dood. Maar na de 40e kwaal, is de maat vol. Ik ben al ruim 2 maanden zo goed als slapeloos. Rusteloze benen en armen, rugpijn, horrormonen, vermoeid en harde buiken. Ik voel me gebroken. Huilend bel ik de verloskundige na de zoveelste nacht op de bank - achter de computer - in bad - en spokend door ’t huis. Ik ben oh-ho-hop en soo moeh! Snotter snif.
Ze verwijst me door naar het ziekenhuis en warempel; Ik mag me dezelfde avond melden met mijn logeertasje. Ik mag gaan SLAPEN! Opgetogen vertrek ik naar het ziekenhuis. Ei ei ei, wat ben ik blij! Lékker, ik word in het ziekenhuis opgenomen en ik ga kei hard slapen.
Op de verloskamers krijg ik een privé kamertje toegewezen. Na een uurtje plaatst de zuster vakkundig een spuit in mijn been. Kindvriendelijke slaapdrugs, I love it. Na een kwartier ben ik een ver, ver dromenland.
De ochtend erna blijkt mijn bloeddruk te laag en ik moet even blijven. Een aantrekkelijke witte jas legt uit: ‘hypotensie opgetreden… mevrouw van Loon…prima in orde…ter observatie…’ De rest van het verhaal heb ik gemist. Ik sliep alweer.
Als herboren komt dit zonnetje thuis. De daaropvolgende dagen ben ik helemaal relaxed. Zelfs de nachten gaan beter. Het komt goed. Met mij, de bevalling en de baby. Een new en improved mama is back home!
Twee dagen later heb ik controle in het ziekenhuis en de gynaecoloog begint over de keizersnede die over 2 weken gepland staat. Uiteraard wijst ze op de ‘mogelijke complicaties’. BAF! Weg ontspannen ik. Het is nu 04.45 uur, de ochtend erna, en ik ben alweer de hele nacht wakker.
Ik analyseer mijn slapeloosheid en alle bijkomende klachten en ik stel de diagnose. Ik ben gewoon zenuwachtig! Ik ben op van de zenuwen en ik kan me niet ontspannen. Wat gaat er gebeuren, is de baby wel gezond, hoe zal ons leven veranderen, die keizersnede, wat als de weeën beginnen, is mijn ziekenhuistas compleet, de risico’s, het herstel… En dan de ergste: ‘ik kan niet slapen, ik móet nu slapen!’ Help, waar zijn we aan begonnen?!
Ook al is het ons tweede kindje, ik vind het minstens zo spannend als de eerste keer. Hoe komen die andere moeders in hémelsnaam zo relaxed?! Die liggen nergens wakker van, hebben soms al 2 kids rondlopen, draaien hun hand er niet voor om.
Ik geef toe: ik ben niet die stoere chick en niet de relaxte moeder die ik pretendeer. Ik doe al in mijn broek bij de gedachte aan ons kleintje. Want laten we eerlijk wezen; over 2 weken staat de wereld wéér op zijn kop. Alles wordt wéér anders. Dan hebben we er weer een wonder bij. Het zal ongetwijfeld een roze wolk worden want tegenvallen kan ’t niet.
Marion van Loon (schreef deze column net voordat ze beviel van haar gezonde dochter Loïs op 27 december 2010 en heeft nog een zoontje Raf van 3 jaar).
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
