Iedereen heeft bepaalde personen waarvan je met zekerheid kunt zeggen dat ze ‘niet tot jouw bloedgroep behoren’. Tot op heden heb ik 2 types gedefinieerd waarvan mijn nekharen overeind gaan staan. Type a: ‘watjeookzegtikweethettochbeter’ en type b: ‘de showpony’. Voor de mensen die mij goed kennen is dat logisch want beide types staan haaks op mijn persoontje. Ik ben meer het type ‘hoegroterdeflaterhoeharderikschater’ en val in de categorie ‘net niet’ als het gaat om uiterlijke pres(en)tatie.
Bij mijn bezoek aan de lokale supermarkt, wordt dat contrast soms pijnlijk zichtbaar. Onder het mom van ‘éffe snel een boodschap doen’, ben ik vrij naturel, zeg maar. Daarmee bedoel ik; haar in een staartje, spijkerjacky en een baggy spijkerbroek. Door mijn bescheiden heupomvang loopt baggy soms wat uit de hand omdat de broek over ’t breedste punt wil zakken en mijn string dan ongegeneerd de wereld in lacht. Om de puntjes op de i te zetten, draag ik wel mascara en een streepje eyeliner (zóo nineties? die komen helemaal terug hoor). Kort samengevat doe ik boodschappen als mijn heerlijk- niet-perfecte zelf.
Dat maakt echter dat ik regelmatig met mijn mond vol tanden sta bij vriend Appie. Vooral wanneer lady X, alias showpony, mijn territorium binnengezeild komt. In catwalktred geeft ze acte de présence bij de entree van de Albert Heijn. In haar kielzog een peuterreplica van zichzelf, overdressed in peperduur outfit en mini Uggs. Het geheel afgestyled met haarlak, nagellak en peutersierraden. De ladies doen hun boodschappen met allure én bravoure. Iedereen in de AH heeft de dames gezien en gehoord tijdens het verzamelen van de spulletjes in het winkeltje waarbij elk artikeltje met hoge, luide stem wordt besproken. Dit alles in betuttelende kindertaal vol verkleinwoorden, eindigend op hoge toon.
Wanneer ik hen zorgvuldig heb vermeden tussen de rijen van de supermarkt, stel ik me veilig als ik het parkeerterrein op loop richting m’n roestige polo van 1995. Zul je altijd zien dat precies op dát moment lady X met gevolg naar buiten walst. Het duo stapt richting opgeboende BMW, XLplus serie met superduper-turbobla en zelfspiegelende ramen waarin je jezelf van top tot teen kunt zien tijdens ’t rijden. “haaaai, hoe is het?” galmt ze me tegemoet. “wij zijn lekker aan het shoppen hè Annabelletje. Vertel eens wat we net hebben gekocht? En over je verjaardag met de clown, het luchtkussen en al die cadeaus, en iedereen die zag hoe mooi je was.”
Ik leef mee en vind het oprecht leuk voor ze. Dan neem ik mijn boodschappen en rijd naar huis. Ik zet de spullen op ’t aanrecht en ik installeer me in de tuin. Het najaarszonnetje straalt uitbundig. Heerlijk. Zo’n middag waarvan ik in mijn eentje kan genieten. Van de zon, van Raf in de zandbak en van lekker niks hoeven. Het gras is te lang en de bloembakken vol onkruid. Lekker belangrijk. Moraal van het verhaal? Geluk kun je kopen en schoonheid zit van buiten? Nee joh. “Beter onvolmaakt echt, dan gemaakt volmaakt.”
Marion van Loon is moeder van dochter Loïs geboren op 27 December 2010 zoontje Raf van 4 jaar.
Wil je contact opnemen met Marion dan kan dat via haar Hyves of LinkedIn.
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
