Ik heb een cadeautje gekregen. Maar ik had de waarde grof onderschat.
Ik deed een marketingproject en dat liep 1 oktober ten einde. Mijn zwangerschapsverlof gaat midden november in dus ik had een dikke maand niks. ‘Niks?!’ hoor ik mijn ouders zeggen, ‘hebben ze tussendoor niks anders te doen? Je moet toch werken in die tijd?!’ Rust is schande, niet werken (zwanger of niet) uit den boze. Stress hoort erbij, druk zijn is goed, “geen tijd, doen we ’n andere keer, we hebben haast, moeten zo veel doen, tring triiing, pak op die telefoon!”
STOP!
Deze dame gaat het anders doen. Vanaf NU, dit moment, as we speak, gooi ik het roer om. Niks meer haasten en jakkeren. Ons zoontje van 3 roept regelmatig ‘siet op’ wanneer ’t niet vlot. Ben ik dan zo’n gesjeesde moeder geworden? Zo’n gestrest typ dat met de telefoon in de hand van hot naar her racet met de design kinderen op de achterbank? Zo’n moeder die wel antwoord maar nooit echt luistert. Want ze is altijd in haar hoofd met andere dingen bezig. Wat de kids ook vragen, het antwoord is eigenlijk altijd hetzelfde. ‘Schatje, daar hebben we nú geen tijd voor. We moeten eerst…’
Jeetje, wat zeg je nou echt? ‘Leuk idee maar andere dingen zijn belangrijker (…dan jij…?)’ De telefoon gaat voor, we moeten geld verdienen, we moeten zo laat daar zijn. Anders…
Wil ik die boodschap overbrengen op Raf? Dat hij onderaan het prioriteitenlijstje komt?
Pas geleden deed ik een mindfulness-cursus. Samen met vriendin Hanne zat ik op een yogamat. Een lijze stem vraagt: ‘Ben je écht met je aandacht bij wat je doet? Geniet je écht van het moment? Van je eten, van de muziek die je hoort? Ben je er écht voor je kinderen als je er bent? Wie bepaalt je dag; je verplichtingen of jij?’ Een stilte. ‘Zeg eens eerlijk. Nou?’
Hanne en ik denken na. Nou.. we hebben best een volle agenda altijd; werk, afspreken met vriendinnen, mannetje, sport, de kids en alles wat daarbij komt kijken… Tja, eerlijk gezegd lopen we best vaak achter de planning aan.. En we hebben nog ’t gevoel dat we tekortschieten om ‘t voor iedereen goed te doen. We hebben ook zo weinig tijd! De lijzige stem heeft gelijk. Hoe snel zijn onze peuters groot geworden? Met of zonder onze aandacht. We zouden ons bewuster moeten zijn van deze kostbare tijd. Want die is voorbij voor we het door hebben. Die korte tijd met je schetige peuter. En wat denk je van dat babietje in de buik? Hoe vaak maak ik dat nog mee? Met dat genieten moeten we wel weer haast maken want het huismoedercliché blijkt waar. ‘In een vloek en een zucht zijn ze groot.’
DUS.
Ik ben gestopt met mezelf opjagen. En ondanks mijn ‘opzijopzijvooruitvooruit’ opvoeding, ben ik erg blij met mijn cadeau. Ik heb in totaal dus 3 maanden TIJD gekregen. In mijn agenda én in mijn hoofd want ik zit er schaamteloos van te genieten. Ik moet niks, ik hoef niks. Raf gaat 2 dagen naar de kinderopvang zoals voorheen. Zijn levensritme gaat gewoon door. Op die dagen heb ik ‘100% me-time’. Tijd die nóóit meer terug komt. Helemaal voor mij alleen. De maand die rest tot de baby er is, geniet ik me suf van alle rust en vrijheid.
Als Raf en ik samen zijn, ben ik er ook helemaal voor hem. We ontbijten gezellig en plannen wat we gaan doen die dag. Een huishouddingetje en ‘iets leuks’. Dan zijn we ‘dikke vrienden’ zegt ie. Hij geniet enorm van de echte, oprechte aandacht. Voor hem alleen. Tot zijn kleine zusje er is natuurlijk… Ondertussen doet mama haar stinkende best om een relaxte mama te zijn met stiekem een héél klein to-do-lijstje. Allemaal in het teken van het ‘Er zijn veel dingen belangrijk, maar jij bent ‘t belangrijkst van allemaal’ gevoel.
Marion van Loon (gaat bevallen op 27 december 2010 van een dochtertje en moeder van zoontje Raf van bijna 3 jaar).
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
