6 maanden geleden, in het tijdperk van wanhoop en zwangerschap, poepte ik columns. Zonder enige moeite floepten ze eruit. Plop! Na een half uur hield ik mijn vinger boven de ‘verzenden’ toets om vervolgens te besluiten ’t verhaal toch maar eens te checken op spelfouten. Ik zat boordevol inspiratie en mijn vingertoppen jeukten regelmatig om een ‘hot topic’ aan te pakken.
God, ik was megazwanger, stond strak van de hormonen en was hypergevoelig voor alle onrecht in de wereld. Bij uitstek het onrecht dat mij werd aangedaan als dikke, slapeloze tijdbom. Inwendig ontplofte ik dagelijks om futiliteiten. De ‘het is de mooiste tijd van je leven’-praatjes, haalden het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik hoorde ze steunend aan terwijl ik op de bank lag van de rugpijn en mijn nek verkrampt was van de megaboobs die ik meezeulde. Mijn ooit zo sexy boezem was zo groot dat mijn voeten zich verwaarloosd voelden (ik keek ze nooit meer aan) en mijn nek zwichtte onder het gewicht. ‘Zó bijzonder, ik geniet van elke dag’.. ‘Pff, echt bijzonder. Ben blij als ‘ie eruit is.’ dacht ik dan.
Aan het eind van mijn zwangerschap was ik ook aan ’t eind van mijn project. Einde werk, Koos Werkloos. In barre tijden drijft dat gevoelige vrouwen tot momenten van absolute wanhoop. De onzekerheid van werkloosheid, is één ding. Maar de voortdurende afwijzing, is ronduit pijnlijk. Geloof me, na de veertigste afwijzing op een sollicitatie, waarvoor je wederom álles uit de kast haalde, wil je ergens mee gooien. Ver en hard, tot er wat rinkelt.
Ik was dus dik, moe, gefrustreerd en werkloos. Maar: vol inspiratie. Elk nadeel heb z’n voordeel. Vandaag lees ik in de Volkskrant een kop waarin ’n bijdehante kabinetsadviseur quote; ‘Juist schaarste maakt creatief’. Ik beaam; da’s waar. Vermoeidheid en frustratie brengen de gemoedstoestand scherpte. Logisch, als de oermens uitgeput raakte moest hij superalert zijn voor mogelijk gevaar. Dus, dat geldt ook voor de vrouw die nieuw leven draagt en ondertussen op haar tandvlees loopt. Jongens jongens, wat een huishoudpsychologie. Ik kan er boeken mee volschrijven.
Aan het einde van mijn zwangerschapsverlof werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek voor een baan die ik hélemaal zag zitten. Nieuwe kleren gekocht, goed voorbereid en, yes! Aangenomen! Ik ben inmiddels lekker aan de slag. Mama blij, papa blij, kindjes blij. Ik werd weer mijn goeie ouwe zelf. Tevree en zonder klachten. En dáár wringt de schoen.
Weg inspiratie, althans voor een ouderwetse column vol gezeur en geneuzel. Ik spendeer al mijn creativiteit aan mijn werk. Thuis is de put leeg. En, eerlijk, ik heb ook geen stof meer om over te schrijven. Alles loopt. Ik heb mijn lijf, godzijdank, weer voor mezelf, ik heb een nuttige dagbesteding en ’t mooist van alles, een gezonde, vrolijke dochter. Amen.
Oh ja; mochten er weer frustraties komen waarvan mijn vingertoppen gaan jeuken, ik zet er mijn tanden in en gooi m’n haren weer ouderwets los achter de pc. Grrom. Jullie horen ’t als eerst. Na krap een half uur.
Marion van Loon is moeder van dochter Loïs geboren op 27 December 2010 via een keizersnede en zoontje Raf van 3 jaar.
Wil je contact opnemen met Marion dan kan dat via haar Hyves of LinkedIn.
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
