De 9 maanden van verwachting zijn voorbij, een wolk van een dochter is geboren. Het is een enerverende tijd, vóór zo’n wondertje in je armen ligt. Er gebeurt steeds wat. Het grote nieuws, de eerste echo, de pretecho (een MEISJE!), een roze babykamer, een garderobe voor de diva etc. Alleen al aan shoppen en marktplaatsen had ik een deeltijdbaan.
Ondertussen werd ons huis verbouwd. Stressssss. Maar ook dat project kwam op de valreep af. Dank aan ome Wim en opa Gust. En Rob natuurlijk, die tijdens beiden verbouwingen moest leiden (lees: lijden). De aanbouw van ons huis liep ongeveer synchroon met de aanbouw aan mijn lichaam. Evenals de opleverdatum. Dus hoe verder ‘de projecten’ vorderden, hoe hoger de spanningen opliepen. Beide nesten vergden veel energie en verliepen bepaald niet vlekkeloos. Het kostte kruim, puin, bloed, zweet en tranen, maar mensen; het resultaat is verbluffend;
Een roodharig prinsesje luiert momenteel in haar babyhangmat. Deze hangt in een zonovergoten box, onder een riante lichtstraat in een licht en warm huis. Een nieuw stuk huis met geweldige tuindeuren, houten whitewash vloer en op de bovenverdieping prijkt een girly babykamer met vlinders en bloemen. Op die bovenverdieping slapen elke nacht 2 heerlijke koters, gezond en tevree. Goddamn, we’ve got it all. Ja lieve mensen, ondergetekende is apetrots. En dankbaar. Voor het geluk dat we hebben en voor de fijne mensen die steeds klaar staan.Daar zit ik dan. Op onze hoekbank, in de zonnige aanbouw. Bloemen op tafel, baby in de box. Alles is klaar. Niks meer te marktplaatsen, niks meer te regelen. En nu? Moet ik nu gewoon gelukkig gaan zitten wezen? ‘Geniet er van’ staat in elke kaart geschreven en roept het halve dorp. Jongens, ik zit te genieten. Doing it. Maar ook daarmee ben je op een gegeven moment klaar. Alle wensen zijn vervuld en ik ben tevreden. Heel saai. Ik heb gelijk niks meer te melden. Geen gezeur meer, geen geklaag. De colums worden er niet spannender op.
Wat ik dan nog wil? Een leven buiten de cocon. Oftewel: een baan. Vóór mijn zwangerschapsverlof heb ik een project afgerond. Nu staat de teller dus op 0. Een nieuw begin, in allerlei opzichten. Ik besef me wat een rijkdom het is om een uitdagende baan te hebben, gezellige collega’s, waardering. Hoe lekker het is om af en toe je hersens te breken en ‘eureka!’, de oplossing te vinden. Werken is fijn. Nog één ambitie dus: een nieuwe parttime job. En dan hebben we pas echt een luxeprobleem. Dan heb ik dus alles wat mijn hart begeert. En niks meer te wensen. Heerlijk. En saai.
Marion van Loon is moeder van dochter Loïs geboren op 27 December 2010 via een keizersnede en zoontje Raf van 3 jaar.
Wil je contact opnemen met Marion dan kan dat via haar Hyves of LinkedIn.
Lees meer columns van Marion van Loon.
Lees hier meer columns
