Tips voor werkende ouders

Niet dus. Ik had er zo'n idyllisch beeld bij: als gezin dineren aan de keukentafel.Nu onze dochter Anna zes maanden oud is, leek dit beeld steeds dichterbij te komen. Ze eet immers mee, ook al is het zonder zout en gepureerd. En zo ontstond het idee voor onze eerste gezamenlijke maaltijd: gepureerde tomatensaus met pasta. Naar moeders geheime recept welteverstaan. Ik geef toe, de lat lag hoog. Bij Italiaanse tomatensaus denk ik meteen aan Italiaanse moeders. Van die moeders uit de pizzareclame. Van die liefhebbende, dikke moeders, die knijpen in je wang en met een beetje spuug vlekjes wegvegen op hun zoons gezicht. Ook al is hij al twintig jaar uit huis. Van die moeder die roepen als hun zoon iets doet wat niet netjes is: 'Zo heeft mamma je niet opgevoed!' Van die moeders die altijd de nummer één blijven van hun zoons. Ook al zijn die veertig jaar oud en getrouwd. En al die liefde en bewondering voor hun moeder komt samen op zondagmiddag als er gegeten wordt bij mamma. Want zoals mamma die pasta maakt, maakt niemand hem!

Met dat beeld in mijn achterhoofd begon ik aan mijn eigen tomatensaus. Veel tomaten en andere lekkere Italiaans groenten. Wat vlees en zelfs wat zachte Italiaanse kruiden voor onze kleine fijnproever. Het geheime recept in de keukenmachine en voilà! Mamma's geheime recept in een handomdraai op tafel. De gedekte tafel zag er leuk uit. Kleine Anna die verwachtingsvol in het kinderstoeltje zit: mooier kun je het niet krijgen. De gepureerde pasta was echter een beetje teveel in verhouding tot de tomatensaus. Anna's maaltje was een beetje droog. Best behoorlijk droog zelfs. Klef. Vies ook. Anna, makkelijk als ze is, probeerde toch nog een paar hapjes. Mama's eigen eten werd inmiddels koud. Pappa was kieskeuriger over het eten: 'Ik vind het wel fijn om ergens op te kauwen hoor', merkte hij op. Nadat zelfs alleseter Anna haar neus begon op te halen voor de droge hap, schoof ook pappa zijn bord weg. Mijn eigen eten was inmiddels zo koud dat het ook niet meer smaakte. Weg idyllisch plaatje. Weg ideale moeder.

Nou gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik weinig lijk op een Italiaanse moeder. Ik kom uit het koude Noorden, ik werk en zorg dus niet de hele dag voor Anna. Bovendien wil ik haar niet schromelijk verwennen en hoop ik juist dat Anna zo snel mogelijk zelfstandig wordt. Dat ze mensen leert kennen die belangrijker worden in haar leven dan wij. Sterker nog, als wij rond haar veertigste nog steeds de belangrijkste mensen in haar leven zijn, dan ga ik me zorgen maken.

Daarbij komt ook nog dat ik eigenlijk voornamelijk kook omdat ik moet eten. Ik ben dus bang dat Anna het straks moet doen met de diepvriespizza di mamma uit de reclame. Die pizza die mamma altijd zo lekker kon kopen. Misschien moet ik de doos gaan verstoppen. Zodat ze straks als ze veertig is, op zondag nog steeds bij haar ouders komt eten. Omdat ze niet weet welke pizza het is, die zo lekker smaakt. Een geheimpje van mamma.

Lilian Ahlers, moeder van Anna (31-5-2011)

Lees hier meer columns van andere columnisten