Na een wat ongelovige start van deze onverwachte zwangerschap, is de babybom niet alleen gevallen, maar deze week ook tot explosie gekomen. Want ons organisatietalent blijft gelukkig niet onbenut sinds die twee minuscule baby-basis-onderdelen succesvol onder één hoedje hebben samengespeeld.
En nu we weten dat onze gamba-in-opleiding de trotse bezitter is van een garnaaltje, loopt vriendlief zo mogelijk nog meer op wolkjes dan ik. Hoewel hij nog niet begonnen is planken te zagen voor een boomhut, is dat waarschijnlijk alleen om de simpele reden dat ik hem heb gesommeerd eerst aan het kamertje te beginnen (meestal is begin januari een boomhut niet de meest ideale slaapplaats voor een newborn dacht ik).
Daarnaast hebben we behalve nagedacht over een slaapplaats, ook bedacht wie we ons wolkje straks gaan toevertrouwen tijdens werktijd. Allemaal heel abstract als je je bedenkt dat we het middelpunt van alle belangstelling nog moeten gaan ontmoeten! Maar we zitten volledig op één lijn en we trappen er vooral niet in extra te discussiëren als het niet nodig is (hormonen op de loer). Het proces van “bedenken- bespreken- regelen die handel” is hier prettig kort.
En zo hebben we deze week letterlijk en figuurlijk de basis gelegd voor het kamertje, de opvang en last but not least; met welke naam hij in de toekomst door het leven zal gaan.
We zijn namelijk niet getrouwd en hebben geen plannen dat op korte termijn te doen (waar ik van op de hoogte ben althans). Als je geen actie onderneemt, dan blijft het kind bij wet vaderloos met mijn achternaam. Dat willen we niet, zijn winnende zwemmer verdient zijn achternaam. Dus planden we onze vrij te besteden woensdagochtend volledig in het teken van onze ongeboren mini-ons. Achtereenvolgens: een intakegesprek op een kinderdagverblijf, erkennen en vastleggen van de achternaam bij de gemeente en afsluitend klusgerei inslaan bij de bouwmarkt.
Voor vertrek moest nog wel geïnventariseerd worden wat exact aan te schaffen voor de verbouwing en liep ik dus braaf met pen en papier achter vriendlief aan, die me nauwkeurig één voor één de maten en aantallen van pijpen, buizen, schroefjes, moertjes en plugjes dicteerde. Een hele waslijst, want er moet nog flink getimmerd worden.
Bepakt met allerhande papieren voor inschrijvingen en aangiftes streken we even later dankbaar achter een kopje koffie neer tegenover de strenge-kinderdagverblijf-intake-mevrouw.
De overhoring begon heel simpel; achternaam kind. Nou, laten we die vraag nou net geoefend hebben! Vol trots schreef ik, voor het eerst, op mijn mooist zijn achternaam op het lijntje.
En lief spiekte... Trok één wenkbrauw op... Keek nog eens naar het ingevulde antwoord. Trok nog een wenkbrauw op, begon te lachen en roept "Wat doe jij nou?".
Uhh, de twijfel sloeg toe, schreef ik het verkeerd? Nog iets hoger dan hij deed trok ik mijn wenkbrauwen op om zo verbaasd mogelijk terug te kijken... Nu was de verwarring compleet, de mate waarin ik serieus verbaasd terug keek deed lief nog eens nadenken alvorens verder te praten. Stilte viel... Pijnlijke stilte... Een halve minuut, één minuut, twee minuten. En ineens viel het kwartje, als een bom; achternaam kind is natuurlijk zijn eigen achternaam, identiek hetzelfde! En al die tijd had hij zich dat nog niet gerealiseerd! Die hormonen hebben op zijn brein evenzo veel weerslag als op het mijne, als je het mij vraagt. De pijnlijke stilte maakte intussen plaats voor een overheersend voelbare trots, hoewel nu de intake-mevrouw zichtbaar serieuze vraagtekens zette bij onze geestelijke welgesteldheid.
Eenmaal bij de gemeente konden we dus in eenmaal de juiste achternaam roepen, bijna symfonisch in koor nog wel. Dat scoorde punten bij de strenge-burgerzaken-balie-mevrouw. Dat is dan tenminste één iemand die nog hoopvol gestemd is over ons toekomstige ouderschap.
Bij de bouwmarkt arriverende was alles dus zo goed als in kannen en kruiken... Toch?
(hij) "Schat..."
(ik): "Ja lief!"
(hij) "Mag ik het lijstje?"
Uhh, (langgerekte) oow! Moest ik dat ook meenemen dan...?
Okay vooruit, de symptomen behoren toch ook echt toe aan degene met de naam én de buik... Gelukkig blijkt zijn geheugen minder aangetast dan het mijne, en kunnen we -op één vergeten afsluitdopje na- compleet beginnen aan ons project voor ons bijna complete gezinnetje.
Kim van der Lugt (uitgerekend eind december 2010)
