Ongekend, zo langzaam als de tijd de eerste 12 weken voorbij kroop, zo snel gaat de tijd nu. Een - wat vroeg sentimentele - terugblik op de afgelopen 34 weken doet me realiseren dat er (behalve dat mensje in de maak) maar 1 ding centraal stond. Naast het nieuw ontdekte werkwoord ‘zwanger zijn’, lijkt ‘tellen’ namelijk een consequente bezigheid, soms heb je er ongemerkt een dagtaak aan!
Let/tel op, mijn telraam:
Het begon allemaal met terug te tellen hoeveel dagen geleden mijn menstruatie had moeten beginnen. Ik telde “over tijd”.
Test: de 3 minuten tellen tergend langzaam weg op de klok… De test telde nul streepjes. Gelukkig was de test in de reclame en had ik er 2 voor de prijs van 1 (tel uit je winst!) en bij de tweede poging vertelde de test me -nog voor ik weg kon kijken - dat 1+1 eigenlijk 3 is :P. Ik had Lief iets te vertellen…
Direct begon het aftellen: tot de eerste echo, 6 weken. De tijd verstreek zoals de minuten voor een kleuter verstrijken wanneer hij de Sint voor de deur verwacht. Ben ontelbaar wat keren naar het toilet gerend ben om te kijken of ik niet toch per ongeluk ongeteld ..uhh.. ongesteld werd.
De gynaecoloog telde ook; 5 millimeter groot en 1 kloppend hartje.
Op naar de volgende echo, aftellend naar het moment het aan de wereld te kunnen vertellen! De volgende echo liet gevoelsmatig de minuten in uren op zich wachten maar vertelde goed nieuws, en zo wij dus ook aan de wereld… 12 weken en 1 dag, pas daarna hoorde ik er gevoelsmatig écht bij; ik ben zwanger!
Daarna ga je in plaats van aftellen ineens optellen. Iedere dag 1 erbij, iedere week 1 erbij, maar ook iedere centimeter erbij, gaatje in de riem erbij, iedere gram erbij!
Maar ook de organisatie van 1 in je gezin erbij… Ineens heel druk met nog heel abstracte dingen, de tijd vliegt enorm snel voorbij.
Je budget ook. Want daar wordt het ineens olympisch tellen! Niet alleen hoe de financiële zaken ervoor zullen staan na de uitgetelde datum, maar de roze wolk kost al zoveel voor 'ie opgestegen is, dat de euro’s je bankrekening soms niet eens raken! Dat is waar anderen dan vrolijk gaan optellen :P.
Maar alles met liefde en vooral veel plezier. En wanneer het aantal klussen op je to-do-list is geminimaliseerd, begin je weer met aftellen… Tot je verlof onder andere, ineens bevind je je in je laatste werkweek. In mijn geval zelfs spontaan de laatste werkdag na een klein telfoutje van mijn collega’s; zo sta je een dag eerder dan verwacht op je afscheidsborrel/ bakkie! De eindstreep eenmaal gepasseerd plofte ik uitgeteld maar voldaan op de bank.
Om vervolgens aan de afteleindsprint te beginnen; het aantal dagen naar je uitgetelde datum. Hoewel, deze is een beetje dubieus. Omdat we wellicht een vroegkomertje bij ons hebben, telden we eerst tot 26 weken, iedere week erbij werd een som van geruststelling. Nu gaat dat dus 2 kanten op; ik ben t.o.v de 40/42 weken iedere dag een dag minder, maar eigenlijk ook meer zwanger! We zijn er hoe dan ook gerust op, want ons guppie is al lang gepromoveerd naar ‘zone veilig’. Alle verhoudingen kloppen en hij barst bijna door zijn vissenkommetje.
Ik ook, gevoelsmatig. Want dat bolletje telde ongemerkt ook lekker door uiteraard! De weegschaal geeft heel andere getallen dan ik gewend ben en de centimeter wordt zit steeds strakker in het taillegebied!
Om nog maar te zwijgen van de schattige opmerkzaamheid van mijn Lief: “Goh, je had altijd een wespentaille… Nu lijk je meer op een hommel!”. Als ik hem vervolgens gekscherend een striptease aanbied, moet hij er eerst even ‘zijn groothoek-ogen’ bijpakken… Grrr… 1 rechtse, en ik had gewonnen bij zijn 8 tellen KO :P
Nee hoor, in werkelijkheid braken mijn vliezen bijna van het lachen, want is het ook in die grammen en centimeters mooi volgens de gemiddelden (en belangrijker, op de juiste plaatsen).
Hoe dan ook; de afgelopen maanden opgeteld, afgeteld, verteld en bijna uitgeteld, we kijken uit naar het nieuwe jaar dat straks begint te tellen, er is maar 1 ding dat nu nog telt. I can really count my blessings…
Kim van der Lugt (uitgerekend eind december 2010)
Lees meer columns van Kim van der Lugt