Deze week begon zoals je dat gewend bent op maandagen; mopperend tik je dat schreeuwende apparaatje naast je bed op zijn kop en blijf je nog een aantal minuten wentelend in ontkenning op je kussen liggen. Het apparaatje gilt nogmaals en allesbehalve soepel zwaai je je voeten op de koude vloer; de eerste stap richting het weekend denk ik dan maar.
Dus zo ook mijn maandagochtend, iets minder soepel dan gewoonlijk schuif ik richting de badkamer. Het aftellen van het aantal dagen werken te gaan is dan wel begonnen; daarmee ook het optellen van de (laatste) loodjes en ik lijk er niet vlotter op te worden. Wat vaak helpt tegen zo’n maandagochtendgevoel is doorbreken van het patroon; het net even anders doen. Je zonnetje vinden! En dat deed ik; eenmaal achter mijn bureau gestationeerd nam ik een briljant besluit; mijn weekend moest maar direct beginnen!
Zo gezegd zo gedaan; nog vrije uren genoeg en dus smste ik Lief liefdevol dat ik de boodschapjes wel alvast zou doen, daar ik dus al weekend had. Lief smste liefdevol terug dat ie hopelijk een verloren smsje van vrijdag ontving :P.
Verleden week is er met man(nen) en (oma)cht hard gewerkt aan het kamertje en het resultaat mag er zijn. De missie van deze week was dus duidelijk; lekker spulletjes opruimen en verder zoveel mogelijk therapeutisch niksen.
Dinsdag begon met een klein onweerswolkje boven mijn hoofd; ik was toch vermoeider dan ik dacht. Dagje onder de radar dus om een beetje bij te tanken.
Het onweerswolkje verdween woensdag ook direct weer bij de uitnodiging van Lief weer eens lekker te gaan eten met z’n tweetjes. Een toch nog best drukke dag eindigen naast de open haard in een van je favo-restaurantjes, met heerlijk gezelschap en gemoedelijk gespartel in je buik; mijn dag kon (toen al) niet meer stuk…
Niets vermoedend stap ik naast Lief terug de auto in, moe maar vol(daan). Dat we in de eerste instantie een andere weg terug rijden naar huis, roept nog niet direct vragen op. Het ‘missen’ van de tweede afslag wel. Maar mijn nieuwsgierigheid blijft onbeantwoord. Ik staak mijn kruisverhoor maar, want Edwin zit gewoonlijk vol verrassingen, en nooit vervelende dus ik maak me geen zorgen.
Terwijl de kilometers optellen, neemt het aantal mogelijkheden af en we eindigen voor de deur van mijn moeder! Maar waarom? Aha, om de plankjes van de commode op te halen. Heel plausibel; die waren we eerder deze week vergeten.
Dat haar volledig donkere huis de straat mysterieus houdt roept ook geen vragen op; ze gaat vaker vroeg naar bed. We drukken gewoon gewelddadig 2 keer de bel in, doen we ook wel vaker. Dat ze gelijk de deur open doet en eruit ziet alsof ze op stap gaat, dat is wel vreemd. Wederom wordt mijn nieuwsgierigheid genegeerd en word ik de kamer in gedirigeerd. Verrassing!
… Grote ogen… Grote stilte … “Stelletje @$&^%”!
Een voltallig team van medeplichtigen zit met een feesthoedje rond een enorme verzameling cadeaus, tompouces en soesjes! Ik ben nog aan het bijkomen (lees: volledig flebberguested) als Lief me veel plezier wenst en zich snel uit de voeten maakt, mij achterlatend bij deze bende breedglimlachende bekenden. Ik zie niet eens gelijk wie er allemaal zijn en ben nog ruim 10 minuten bezig vooral heel verbaasd te zijn; hoe kan het zoveel mensen gelukt zijn dit voor mij achter te houden?
Eenmaal van de schrik bekomen, moet ik hard aan het werk om de lintjes van de pakjes te mogen peuteren. “Raad wie er op de babyfoto staat” en “Ruik de luier”. Vooral de eerste opdracht voer ik met het zweet op mijn voorhoofd uit maar zelfs zonder bril weet ik me (met dank aan wat –veel- hulp) er doorheen te worstelen. De beloning is groot; ik heb gewoon zomaar een verrassingsfeestje gekregen! En daarnaast tot op het bot verwend met cadeaus (van een op slinkse wijze aan mij ontfutseld verlanglijstje). Guppie kan tot ongeveer op de kleuterschool lekker ruikend en ultrahip ten tonele verschijnen.
Eenmaal thuis moet ik Lief nog anderhalf uur de oren van zijn kop kletsen en lig daarna in stilte nog een uurtje wakker. Genietend; Iedereen bedankt voor mijn super-surpr-ijs!!
Kim van der Lugt (uitgerekend eind december 2010)
