Mijn zwangerschap verloopt, in plaats van bij de verloskundige, onder het toeziend oog van een handjevol artsen waaronder de gynaecoloog. De medische sfeer waarmee dat vaak gepaard gaat is er één welke ik wel gewend ben, maar waarvan het statische helemaal niet past bij zwanger-zijn, dat ‘wolkjesgevoel’ ontbreekt er soms. Maar vooral past het niet bij mijn altijd vrolijke Lief, die het ook graag wat minder statisch aanpakt. Dat is dus vaak (en stel je dit levendig voor) "rigide geiten-wollen-sokken meneer" ontmoet "jolige papa in wording".
Als bij het eerste bezoek aan het ziekenhuis de statige gynaecoloog zich aan Edwin voorstelt, vraagt hij hem streng of hij de vader is. Dan antwoord mijn Lief (zonder een spier of wenkbrauw te vertrekken); "Nee hoor, ik ken dit meisje niet eens. Ik kwam haar tegen op de gang en ze vroeg me of ik even mee naar binnenging!". De toon gezet dus. Aangenaam kennis te maken!
Compleet was het toen zijn bijna albino blonde assistent in opleiding (waarschijnlijk voor het eerst) het intieme gedeelte van de afspraak mocht bijwonen. Steeds als zijn blik zo onopvallend mogelijk afgleed naar het punt waarop het echoapparaat zijn inwendige taak begon, ving Edwin zijn afglijdende kijkers op met een brede glimlach. Sneller dan een verkeerslicht verschiet de jongen tot 3 maal van kleur, om vervolgens ontmoedigd zijn leergierige pogingen te staken. Het was voor de assistent waarschijnlijk onaangenamer dan voor mij dit keer.
De tweede afspraak had dan ook geen inleiding nodig. Toen de assistent Edwin een hand gaf en daarna pas opkeek om te zien aan wie zich hij voorstelde, klonk het historisch; "Oh, maar u ken ik nog wel!". Aangenaam :).
We hebben dit ziekenhuis uiteindelijk achter ons moeten laten wegens een medische indicatie (tot grote opluchting van de assistent). Maar niet zonder dat we de echoscopiste er nog even de schrik om het hart hadden gejaagd. Bij de 20-weken-echo legde ze ons vol overgave en enthousiasme stuk voor stuk uit wat alle beeldjes betekenen; van niertjes tot navelstrengetje. En bij de laatste aangekomen wist ze ons mede te delen dat daar de belangrijke taak van de papa om de hoek komt, deze moest hij doorknippen, aldus Lief aankijkend.
Waarop deze dodelijk serieus antwoord dat hij dit aan de papa zal doorgeven. Al proestend hulde zij zich in schaamrood en stamelde ze een verontschuldiging over haar aangenomen feit dat hij de vader zou zijn! Ik grinnikte, oma-to-be ook, wij weten zeker dat zij deze kennismaking niet meer zal vergeten, deze (dus wel echte) papa ook niet... Aangenaam.
Maar niet alleen medisch verplichte bezoekjes rondom ons aanstaande wolkje verlopen zo! En hoewel het uitzoeken van een kinderwagen redelijk verplicht is, vind ik het vooral leuk! Opgetogen dribbelde ik dan ook over de drempel van het mega-baby-warenhuis (hoewel ze er alles verkopen behalve baby’s). Om er vervolgens geschrokken terug de drempel over te deinzen, wel 75 (!!) stuks kinderwagen om uit te kiezen! Dat is wat veel. En als je net zo besluitvaardig bent als ik, heel veel.
Stotterend reageerde ik op alle opgewonden oproepen van mijn driekoppig gezelschap 'even daar te komen kijken', en afwezig staarde ik de énorme collectie aan.
Ontmoedigd stamelde ik dat ik misschien een beetje hulp nodig had. Ik had het nog niet gezegd en er snelde een man op me af. Gehuld in een t-shirt met op zijn borst een dikke vette opdruk de naam van de winkel, stak hij in drie minuten een compleet uh-loos verhaal af over hoe de perfecte wandelwagen te kiezen. Met open mond hing ik aan zijn lippen, naast mij mijn geduldig luisterende Lief. Zijn vlotte pleidooi besloot hij met de standaard gastvrij "Nog vragen?".
"Ja!", roept Lief. Al handenwrijvend gaat de verkoper in de starthouding staan om al onze koopwensen te vervullen... "U werkt hier?" aldus Lief. Ontredderd kijkt de man mijn vader aan, welke gniffelend zijn hoofd wegdraait. Aangenaam, wij zijn er weer.
Wel heeft het resultaat. Wij worden overal direct na de eerste kennismaking herkend. We hebben uiteindelijk uit alle modellen een mooie wandelwagen kunnen kiezen. Ondanks alle medische aangelegenheden een heel prettige zwangerschap (en lollige artsenbezoeken). En allerbelangrijkst, ons guppie doet het fantastisch. Samen met z'n drieën hebben we het dus bijzonder... Aangenaam!
Kim van der Lugt (uitgerekend eind december 2010)
