Wij wonen in Amsterdam en ik had het altijd een beetje meewarig bekeken: de Amsterdamse moeders met hun bakfietsen met daarin het kostbare kroost. Als je in Amsterdam door een willekeurige straat loopt, zul je bakfietsen in allerlei vormen en maten tegenkomen. Tijdens mijn zwangerschap had ik bedacht dat ik ook prima een houder achter op mijn fiets kon laten monteren waarin de maxi-cosi met kind zou passen.
Dit idee werd echter niet gesupport door de beide oma’s en ook al niet door mijn vriend. “Waarom koop je geen bakfiets?!” was de terugkerende vraag. Ik kon het niet goed uitleggen maar ik had toch moeite om een stereotype te worden van de Amsterdamse moeder met bakfiets. Tijdens een dinertje met mensen van mijn werk vertelde één van mijn bazen lachend hoe alle wegen rondom een school geblokkeerd werden door deze moeders met hun bakfietsen. Ik nam mij voor om hier niet aan mee te gaan doen.
Toen ons dochtertje geboren was, heb ik me na een aantal weken toch laten overhalen door mijn vriend om eens in een fietsenwinkel een bakfiets te gaan bekijken. Wetend dat ik niet zo dol ben op lichamelijke inspanning, keken we naar een exemplaar met versnellingen en een inklapbare bak van canvas in plaats van hout. Vijandig keek ik naar het in mijn ogen reusachtige ding. Ik zag mij hier nog niet direct op door het drukke verkeer met tramrails etcetera laveren. Mijn vriend raakte echter enthousiast en sponsoring door één van de oma’s hielp ook mee: ik ging overstag, de bakfiets zou de volgende week bezorgd worden bij ons thuis.
Daar was hij dan: de bakfiets. Glimmend stond hij naast de fietsenstalling bij onze voordeur (een bakfiets past over het algemeen niet in de fietsenstalling). Het weekend nadat hij bezorgd was, gingen mijn vriend, ons dochtertje en ik een ritje maken door het Amsterdamse bos. Ik ben zoals gezegd niet zo’n held in het Amsterdamse verkeer dus mijn vriend ging de eerste keer op de bakfiets. Ons dochtertje viel al gauw in slaap, het was een prima ritje. Totdat we besloten ergens even wat te gaan drinken. Hoe we ook trokken aan de maxi-cosi; we kregen deze niet uit de bakfiets. Uiteindelijk tilden we ons dochtertje er maar uit en parkeerden de bakfiets, hopend dat niet een van de voorbijgangers wel zou weten hoe een maxi-cosi uit een bakfiets gehaald moest worden. Thuis aangekomen, bood internet de uitkomst: de knoppen rechts en links in de maxi-cosi moesten ingedrukt worden en dan krachtig trekken. Dat was goed om te weten...
Mijn proefritje met mijn dochtertje maakte ik een aantal maanden geleden. Mijn vriend fietste naast me om me aan te moedigen. Het viel me reuze mee! De bakfiets had het definitief gewonnen. Laatst wilde ik een fietspad oversteken toen ik een moeder met bakfiets uit een linkerbocht zag komen. Het ging maar net goed... “Het is een wat grotere draaicirkel!” riep ze verontschuldigend. Ik knikte haar begrijpend toe, Amsterdamse moeders met bakfietsen onder elkaar.
Fleur van Dijk (moeder van Mirle 26-4-2010)
