"Ik ben mijn vrouw kwijt,” mompelde Jan Maarten wel eens in de weken na de komst van ons dochtertje Mirle. En zo was het ook wel een beetje. Eerst was dat heel duidelijk door de periode van borstvoeding , waarbij je logischerwijs als moeder toch meer input (letterlijk en figuurlijk) hebt dan als vader en je ook nog eens significant minder tijd voor elkaar hebt.
Later werd dit minder zichtbaar voor het oog maar het was er nog wel degelijk; als moeder ontwikkel jevolgens mij een extra zintuig voor je kind: waar is mijn kind, wat doet het, wie is erbij, gaat het allemaal goed, etcetera en ook (als ik voor mezelf spreek) een wil om te zorgen dat het koste wat kost, goed met haar gaat. Het zal wel evolutionair bepaald zijn. Nageslacht van moeders die erg oplettend en waakzaam waren, zal vast een grotere kans hebben gehad om te overleven.
Maar het is soms wel hinderlijk, bijvoorbeeld voor mannen. Het is niet prettig dat als je denkt lekker met zijn tweeën te zijn, je vrouw opveert bij het minste of geringste geluid uit de kinderkamer om maar een voorbeeld te noemen!
En ach wat is er af en toe geklaagd (en geplaagd) door JM. Veelvuldig heb ik het moeten aanhoren: “Ik kom op de allerlaatste plaats, op nummer 1 staat Mirle, op nummer 2 familie, op nummer 3 werk en dan pas kom ik, maar ik vind het niet erg hoor, ik begrijp het wel maar voor mij sta jij op de 1e plaats.” En O, wat voelde ik me dan schuldig want Mirle is natuurlijk prioriteit 1 bij mij. “Maar de liefde voor een kind is toch wel even iets anders dan de liefde voor een partner,”antwoordde ik dan zoetsappig (ik vind dat overigens wel echt, voor een kind voel je je ook verantwoordelijk) terwijl ik me voornam ook genoeg aandacht voor JM te hebben. “Ja, maar als ons huis in brand staat en in het ene kamertje ligt Mirle en in het andere kamertje lig ik, dan zal je Mirle redden”. “Dan roep ik jou heel hard zodat je wakker wordt en pak Mirle uit haar bedje,” antwoordde ik, tevreden over mijn slimme (maar vermijdende) antwoord.
Toch moeten we Mirle in dit geheel niet vergeten. Want het kleine dametje is intussen bezig met een noodvaart papa totaal om haar vinger te winden en de arme drommel heeft het niet eens echt in de gaten. “Da, da” kraait ze opgewekt als JM de kamer binnenkomt , waarop hij smelt, ik heb het gezien! En wat is hij trots dat ze nu bij 9 maanden door de kamer kruipt. Zijn dochter! Gisteren hoorde ik dat hij een foto van Mirle aan een patiënt had laten zien en vandaag ging om 17.00 de telefoon. “Ja, met JM. Ik zou vanavond niet thuiskomen maar misschien kom ik tussendoor wel heel even thuis, anders heb ik Mirle een hele dag niet gezien!” En nu brak mijn klomp, mij had hij ook een hele dag niet gezien, hier klopte iets niet aan zijn verhaal over ik op nummer 1....ik vermoed dat het inmiddels een gedeelde eerste plek geworden is...... en dat vind ik prima!
Fleur van Dijk (moeder van Mirle 26-4-2010)
Lees meer columns van Fleur van Dijk