Middagdutje baby
Ik ben arts en mijn werk was en is erg belangrijk voor mij. Toen ik 8 weken zwanger was, schreef ik ons toekomstig kind dan ook z.s.m. in bij zoveel mogelijk creches en voor maar liefst 5 dagen per week! Mijn baas vond dit niet verkeerd maar ik werd meewarig bekeken door collega’s en vrienden met kinderen die hierover inmiddels hele andere inzichten hadden gekregen. Ik hield echter vol: ik zou mijn leven niet geheel laten bepalen door mijn kind, mijn werk was te belangrijk.
De laatste weken van mijn zwangerschap keken mijn vriend en ik veel DVD’s. Ik kan me een film herinneren naar een boek van Ernest Hemingway[1] met daarin de volgende situatie: Vrouw is hoogzwanger en loopt samen met haar man het ziekenhuis binnen en zegt dan tegen hem “hij/zij (=de baby) zal toch niet tussen ons inkomen?” Ik vond het destijds maar een beetje een vreemde opmerking, hoe zou een kind nu tussen een stel in kunnen komen. In ieder geval zou ons dat niet gebeuren, wij waren altijd samen!
Uiteindelijk beviel ik 26-4-2010 van een dochtertje. Ik was heel blij met haar maar ik had niet direct het gevoel “dit is mijn kind!”. Zo ongeveer twee weken na de bevalling begon dit te veranderen en ik kreeg, vermoedelijk aangewakkerd door hormonen, een behoorlijke beschermingsdrang. Mijn vriend is ook arts en heeft veel ervaring met baby’s. Toch kon ik veel kritiek hebben op de manier waarop hij met ons dochtertje omging. De luier te strak, het badwater te koud, te wild etcetera. Dan dacht ik “wat doet ie nu toch!”, en dan zei ik dat helaas vaak ook nog. In alle boeken werd juist voor dit gedrag gewaarschuwd : “moeders, laat je man/vriend/partner met rust als hij even voor de baby zorgt en zit er niet zo bovenop”. Toch bleek dit veel moeilijker dan ik van tevoren had gedacht en dit leverde in het begin conflicten op waardoor ik inderdaad af en toe het gevoel had dat ons dochtertje tussen ons inkwam.
Ook het naar de crèche brengen, bleek nog niet zo makkelijk. Daar waar ik 5 dagen crèche had aangevraagd zou ik de eerste maanden maar 2 dagen kunnen krijgen maar O, O wat had ik het daar al moeilijk mee. Ik zou haar twee dagen moeten achterlaten bij vreemden! Met een brok in mijn keel ging ik kennismaken op de crèche en bracht ik mijn dochtertje daarheen. Gelukkig ging het prima en wordt het steeds makkelijker om haar weg te brengen maar toch niet zo makkelijk als ik in het begin van mijn zwangerschap had gedacht. De 5 dagen crèche worden dan ook maximaal 4.
Dit overdenkend moet ik denken aan een citaat uit een boekje[2] dat mijn vriend me een aantal maanden geleden gaf “Het besluit om een kind te krijgen is enorm. Het is besluiten dat je hart voor eeuwig buiten je lichaam rondloopt”. En uiteindelijk moet ik toegeven dat dit bij mij in ieder geval lijkt te kloppen. Sorry vriend. Sorry baas.
[1] Hemingway’’s adventures of a young man
[2] Moeders mooiste, 2009, Uitgeverj BZZtoh bv, ‘s-Gravenhage
Fleur van Dijk (moeder van Mirle 26-4-2010)