Verjaardagen, bruiloften, geboortes en begrafenissen. Wederom blijken die gebeurtenissen weer eens verrekte dicht bij elkaar te liggen. ‘Tja, dat is het leven’, zo proberen sommigen dan te relativeren. Ik ben daar niet van. Er moet mijns inziens meer over geschreven worden dan alleen maar dat (irriterende) zinnetje.
Eerst maar eens met dat vrolijke trio woorden beginnen. Zoonlief Job is woensdag 2 jaar geworden. Een verjaardag. Een gebeurtenis ook waar ons prettig gestoorde dondersteentje zich over 5, 15, 55 of 95 jaar natuurlijk geen steek meer van zal herinneren. Er was een Bumbataart, er waren cadeaus en er was ruim voldoende aandacht voor deze jarige Job.
Bruiloft pleegouders
Ook de bruiloft van vorige week zaterdag zal hij trouwens niets bewust meegekregen hebben. Al trouwden zijn zeer belangrijke pleegouders Tantal en Peetû. Al mocht hij de ringen brengen en al kreeg hij ook daar alle aandacht van de wereld. De gasten genoten van hem, hij reageerde vrolijk, blij, opgewekt en enthousiast. Kortom, weer zo’n topdag in dat prille leventje.
Dan was er de week voorafgaand aan die bruiloft nog een geboorte van een tweeling. In mijn ogen driedubbel bijzonder. Vanaf de zijlijn had ik wel eens gehoord hoe lang deze dolgelukkige kersverse ouders bezig waren geweest met zwanger worden. Al die ontelbare trips naar het ziekenhuis, al die verschillende (ivf-)behandelingen, al die sores, stress en zorgen. Maar uiteindelijk, na een lange inktzwarte tunnel, tóch een goede afloop. Twee gezonde dochters. Ook weer zeer bijzonder. Toch, als we binnenkort bij hen op kraamvisite gaan, zal Job van die nare voorgeschiedenis niets weten. Al wat ons zorgeloze zoontje dan ziet? ‘Béébéé!’ En hè; nóg een béébéé!
Zorgeloos
Zorgeloos. Het is zo’n prachtig woord dat perfect matcht met ons menneke van 2. Maar potverdorie, wat zal dat anders worden wanneer hij weldegelijk gebeurtenissen en situaties gaat onthouden. Als pijn, verdriet en dood langzaamaan ook in zijn leven sluipen. Ik legde die link, toen ik de dag voor de bruiloft van Tantal en Peetû te horen kreeg dat een leeftijdsgenoot (36 jaar jong) het leven had gelaten. Ik kende hem niet, maar daar gaat het niet eens zo zeer om. Het draait enkel om dat woordje zorgeloos.
Want een feit is: dat woordje is er bij Job zeer binnenkort gewoon niet meer. Dan ook zal hij de nare dingen onthouden en gaan opslaan op z’n harde schijf. Dan ook zal hij geconfronteerd worden met dood, verderf, oorlogen of begrafenissen. Op televisie, op internet, in kranten. Of nog erger, dichtbij huis. Je kan als ouder dan alleen maar hopen dat hij er heel veel meer goede herinneringen tegenover stelt. Dat die berg met mooie memoires het bij hem altijd wint. Dat hij een dijk van een karakter krijgt, waar zorgeloos misschien verdwenen is maar waar ‘t woordje rasoptimist in kapitalen geschreven zal staan. Dat hij piepkleine dingetjes waardeert en voorgoed in zijn breintje opslaat. Dat hij 100 procent geniet van ogenschijnlijke simpelheden zoals varen met een bootje, witlofsalade, een zonsondergang, een patatje oorlog of een balletje trappen met z’n vriendjes. Dat hij nare gebeurtenissen kan relativeren. Dat beschadigingen in ziel en hart weliswaar littekens zijn, maar dat hij weet dat die littekens je ook vormen als mens. Omdat er onmiskenbare herinneringen aan kleven die juist weer mooie kanten kunnen hebben.
Ik vertrouw er verder op dat Job dergelijk positivisme kan overbrengen aan de mensen om hem heen. Bijvoorbeeld aan personen die het soms gewoon nog verrekte moeilijk hebben als ze aan een willekeurig iemand moeten vertellen dat hun moeder ‘15 jaar geleden op 47-jarige leeftijd overleden is’. Ik hoop dat Job zo’n inspirator wordt. Ik hoop dat verjaardagen, feestjes en bruiloften het bij hem altijd zullen winnen van de begrafenissen. Dat wens ik oprecht en met heel mijn hart. Ter gelegenheid van Jobs tweede verjaardag. En tevens als eerbetoon aan die overleden leeftijdgenoot die in zijn omgeving te boek stond als rasoptimist.