Een kleine Van Gogh of Rembrandt zou ik onze zoon niet willen noemen. Eerder een Pollock in de kinderschoenen. Alhoewel, als je een biografie over action painter Jackson Pollock gelezen hebt , dan weet je wel beter. Al die krassen, al dat gedruppel, al die ogenschijnlijk willekeurig tegen het doek aan gesmeten verf, er zit weldegelijk een visie achter. De Amerikaanse kunstenaar die in 1956 overleed, is een genie. Tja, als je zoonlief een ‘Pollock in de dop’ doopt, dan hangt de vlag er ineens heel anders bij. Ons Jobje is gewoon een klein kunstenaartje. Natuurlijk is er een placemat nodig om de tafel te beschermen, maar da’s dan ook alles.
Zoonlief is namelijk iemand die zijn krasjes totaal niet willekeurig zet. Hij is juist zo’n tekenwonder die precies weet wat hij kleurt, schildert en stift. De momenten en bijhorende verhalen wanneer hij weer eens een stift of kleurpotlood of Wascostokje in zijn knuistjes grijpt, zijn daarom talloos. Zo maar een kort verslag van een zo’n willekeurige kleurmiddag.
‘Wat teken je daar, Job?’
‘Maan!’
‘Ooh, okay. En wat nog meer?’
Auto! Täfûh!!’ (Zie één van mijn vorige columns om dit woord nader te verklaren)
‘Ooh ja! Ik zie het.’ (Ik lieg nu natuurlijk. Mijn excuses aan iedereen die daar moeite mee heeft)
‘Mooi!’
‘Ja, erg mooi hoor!’ (Leugentje om eigen bestwil, deel 2. Ik zie er namelijk totaal niets in. Zelfs de eerder genoemde Pollock-briljantie is zeer ver te zoeken)
‘Ja, hè?’ (Meneer Pollock zelf is in ieder geval erg overtuigd van zijn kunnen)
‘Nou fijn. Dus je bent lekker aan het kleuren, Job?’
‘Ja.’
‘Met kleurpotloden of met stiften?’ (Niet dat ik dat zelf niet kan zien, maar ja. Je wilt toch graag een aantal serieuze vragen stellen aan deze BN’er in spé)
‘Tifte.’
‘Welke kleur, dan?’
‘Bouuw!’ (Je hoort hem denken; pa, je bent toch niet kleurenblind?)
‘ Papa drienke?’
‘Ja hoor. Wat wil je drinken dan?’
‘Hss-vieséé!’
‘Is goed, papa pakt even een beker Roosvicee voor je.’
Tot zover een willekeurig deel van een willekeurige kleurmiddag. Het zal bij velen bekend voorkomen. De leugentjes incluis, verwacht ik. Toch gaat dit specifieke verhaal nog net iets verder. Want terwijl ik, zeer nauwkeurig, de Roosvicee van zoonlief aan het mixen ben, kleurt Job Pollock duchtig voort. Tong uit de mond en maar strepen. Placemat nog immer netjes onder het velletje. Want je zou niet willen dat die stiftstrepen op de eettafel komen, toch? Nou, ben ik daar niet bang voor. Logisch ook, want als ouders zijn we altijd zeer duidelijk geweest. Je kladt niet met stiften op tafels, muren en deuren. Daarbij komt: deze artiest is redelijk gehoorzaam. Hij weet daarbij ook nog eens vrij exact waar de papierrand ophoudt. Toch blijkt ineens dat we als ouders niet alle plekken tot ‘non-stiftgebied’ hebben uitgeroepen. Als ik de Roosvicee voor zijn neus neerzet, laat deze kunstenaar zien dat hij de vrijzinnige blik van Jackson Pollock wel heel erg vrij heeft opgevat. Aan de andere kant: misschien is dit (zie foto) wel een geheel nieuwe stap in de schilderkunst? Dus tóch een genie.
Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)
