De politiehelm van Job. Het is een (geleende) accessoire die de laatste tijd vrij constant bijna aan z’n hoofdhuid vastgekleefd zit. Daarmee loopt hij als ware diender door de kamer te banjeren en spreekt hij iedereen vermanend toe. Zou het komen omdat wijlen opa Dekker vroeger veldwachter was? Het is niet te bewijzen, maar ’t kan maar zo, natuurlijk.
Daar waar wijlen opa Dekker vroeger, met veel gevoel voor orde, gezag en de wet, zorgde dat ieders achterlichtje het deed in het dorp, is zoonlief is de laatste tijd nogal gebrand op snelheid. En op de eventuele fikse, gepeperde bekeuringen die daar mee gepaard gaan op het moment dat die snelheid, al dan niet drastisch, overtreden wordt. Want, zo weet hij inmiddels, dan wordt ‘de pissie v’dietig en hééééwl boos’.Toch trok ik me weinig van zijn waarschuwingen aan. Wat kon mij gebeuren? Snelheidsboetes? Neuh. Dat was met mijn oude roomwitte Volkswagen Kever uit 1983 al bijna onmogelijk. Maar met die ‘kersverse’ donkerblauwe Peugeot 106 was het eveneens zeer onwaarschijnlijk dat ik ook maar ergens in Nederland een snelheidsovertreding beging.
Alhoewel, soms kom je binnen de bebouwde nog wel eens voor onverwachtse verrassingen te staan. Oei, mag je hier maar 30 kilometer per uur rijden? Een fikse trap op de rem en… de auto rijdt weer net zo hard als mag. Vrijwel meteen klinkt er vanaf de achterbank: ‘Papa, nie doen! Nie hard rije, anders wordt ‘pissie hééééwl boos.’
Na een paar van dergelijke vermanende opmerkingen van mijn zoonlief, gaat de informatiewaarde en de overredingskracht er natuurlijk wel een beetje af. Tsss, ’t jochie is 3 jaar. Doe ff normaal, man.
Kortom, ik luisterde de afgelopen tijd weer minder goed dan voorheen, dat zal je begrijpen.
Maar ook daar heeft hij tegenwoordig wat op gevonden. Naast die plastic politiehelm is z’n uitrusting enigszins uitgebreid. Met bijvoorbeeld een piratenzwaard (‘ai ai ai!’) en een bonnenboekje (lees: Cars-kladblokje met flitsende balpen). Verder is er zelfs een knalgele ‘bekeuringenverwerkingsmachine’ geïntroduceerd. En tegenwoordig spreekt hij me bij vrijwel iedere keer gassen en remmen, vol vuur toe. ‘Papa, jij krij keurin! Pissie hééééwl boos!’ En als je dan even snel door je achteruitkijkspiegel tuurt, dan kun je niet anders dan hem schoorvoetend gehoorzamen. De rit gaat verder. Maar dan wel noodgedwongen in het juiste vaartje. Want stel je voor dat hij de bijhorende prent subiet met z’n Nijntjelaptop uitschrijft en zeer confronterend onder mijn neus drukt? Precies! Dan moet ik ongenadig boeten.
Wát een gevoel voor orde, gezag en voor de wet. Wijlen veldwachter Dekker zou trots op hem zijn.
Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)
Lees hier de andere columns van Dennis Dekker
Lees hier columns van andere columnisten
