Ik ben fan van Matthijs van Nieuwkerk. Niet alleen als flamboyante tv-presentator (DWDD, Top 2000 à Go-Go en voorheen Holland Sport), maar ook als kundige redacteur en schrijver is hij mijns inziens bovengemiddeld goed. Laat me eerlijk zijn en daar nog een schepje bovenop doen, de beste man is inspirerend. Neem die wekelijkse column in de Varagids. Daarin schrijft MvN op leuke, speelse, frivole wijze over allerhande zaken die er zich in z’n leven afspelen. Of het nu over zijn tv-programma gaat, over de daarbij horende gasten, over z’n privéleven, over sport, over Amerika, over liefde, over Parijs, MvN pent er als altijd met buitengewoon veel passie en drive over.
Het is dat zijn kinderen al wat ouder zijn, anders zou hij hun prachtige eerste dagen en maanden en jaren vast en zeker met verve kunnen verslaan en verwoorden. Ik, als kersverse babycolumnist, bedacht onlangs zo maar terloops wat dan eventuele (al dan niet semi-grappige) onderwerpen voor MvN zouden kunnen zijn. Opdat ikzelf uiteindelijk weer meer geïnspireerd zou raken. Er passeerden diverse verzinsels de revue. Zou de trip naar een babywinkel bij hem uiteindelijk een kek stukkie tekst opleveren? Zou het twee keer binnen één minuut verschonen van de luier hem achter de computer doen kruipen? Is het eerste tandje van zijn dochter ooit een bron van tekstuele uitspatting en inspiratie zijn geweest? Zou hij snedig over crèches kunnen tikken? Ik denk daar toch aan. Alles om geïnspireerd te raken voor m’n eigen column.
Wat me ook bezighield? De benadering van z’n stukkies is tevens erg belangrijk. Als je de woordenbrouwsels van MvN leest, zijn dat goed lopende, heldere tekstjes. Dat staat buiten kijf. Maar iedere keer weer zit er op eenzelfde wijze ook een machtige, zeer wezenlijke opbouw in het verhaal. Steevast werkt MvN in z’n Varagidscolumn toe naar één thema, feitelijk naar één daarbij horende zin: ‘Charles Aznavour, de beste zanger die ooit geleefd heeft’. Iedere column gaat ergens anders over, maar feitelijk draait het uiteindelijk om die ene frase. Wat het onderwerp van die week ook is, die mooie volzin is klaarblijkelijk van eminent belang. Erg origineel, zo’n insteek. Het moet dus nogmaals gezegd: als babycolumnist kan ik niet anders dan buitengewoon begeesterd raken van een dergelijke unieke aanpak. Had ik al verteld dat onze Job de liefste en de knapste baby is die ooit geleefd heeft?
Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)
