‘Geníet er maar van, het gaat allemaal zoooo snel!’. Dat is vrijwel zeker het zinnetje dat het afgelopen jaar het vaakst tegen me gezegd is. Op ‘Ik hou van je’ na, trouwens. Dankzij vrouwlief. Je voelt hem vast al aankomen, eerstgenoemde zinnetje vind ik een beetje irritant. Veel minder aantrekkelijk dan dat zinnetje van mijn vrouw. Dit eerste zinnetje laat me af en toe namelijk wel eens doldriest draaien met den oogjes. Daar krijg ik vervolgens vaak ook nog een klein zeurderig buikpijntje bij. Weet je waarom? Alle (lees: steeds weer hetzelfde, da’s juist het erge!) adviezen ten spijt: vaders zoals ik, wij weten dat zelf ook wel. En dan hoeft zo’n zinnetje dus ook niet ontelbaar keer medegedeeld te worden. Dan wordt het een beetje een inhoudsloze boodschap.
Want natuurlijk geniet ik er wel van. Alsof ik zou denken: weet je, laat ik vandaag en morgen eens niet genieten van mijn zoon. Laat hem de rammelende rambam krijgen. Ik ga mooi een paar dagen genieten van de hond van de buurvrouw. Of van die schone dame met dat kleurrijke jurkje, trippelend op die roze slippertjes, met haar kleine poezelige voetjes en nageltjes bedekt met donkerrode nagellak. Of van
Jaaahaa! Het gaat allemaal zoooo snel. Alsof ik dat niet wist! ‘k Ben 34, kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik als vierjarige achter het stuur zat van de Simca van mijn vader. Dat ik als 15-jarige die tweedehands Puch in dat nabijgelegen dorp had aangeschaft. Of m’n eerste concertje, m’n eerste zoen, die weergaloze trip naar de mooiste stad van de wereld.
Maar eehm, geniet er wel van hè? Blèh!! Pfff, wát een slechte mededeling. Want het gaat allemaal zo snel. Blèh!!! Heus, die gezwinde snelheid had het leven sowieso al wel. Ja, sinds Job er is, gaat het nog even wat sneller. Vorige week werd hij nota bene 1 jaar! Typisch gevalletje van een ‘life-rollercoaster-ferrari-straaljager’-gevoel, of niet?
Maar goed, ter zake. Irritant is dat zinnetje, hè? Helemaal nu je hier nog eens woord voor woord ontleed krijgt wat kersverse ouders steeds moeten horen. Goedbedoeld advies aan alle onwetenden: Stop. Er. Mee! Want die kersverse ouders, ik incluis, weten maar al te goed: het gáát allemaal erg snel. Dat hoef je dan niet ook nog eens steeds van iedereen te horen. Mijn devies, lieve kersverse ouders? Dergelijke prietpraat als de pest negeren en proberen om herinneringen zo lang mogelijk in leven te houden.
