Hij grijpt er naar, hij kijkt er naar. Hij giert het uit. Maar gééf hem er iets van en hij lijkt beteuterd. Ja, zelfs een heel klein beetje bang. Het is waarschijnlijk te koud aan z’n handjes. Die sneeuw.Maar goed, niet getroost. Want na luttele secondes, zijn de ijskristalletjes ineens niet meer zichtbaar in z’n snoezige, kleine tot kommetjes verworden knuistjes. Het gevaar is geweken, het koude witte goedje gesmolten. Tja, en dan ontaardt zich ineens een bijdehand durfalletje van 1,5 jaar. Dan maait hij stoer naar alle neerdwarrelende vlokken. Dan gaat hij het gevecht aan met de witte substantie die op het tuinmuurtje ligt. Dan krioelt hij ietwat bezeten rondom het huis. Om de strijd aan te gaan. Om te vechten. Tegen de sneeuw die zijn omgeving al weken teistert.
Je hoort het hem als het ware denken. Die witte aardebedekking? Pfff! Het smelt, het trekt zich terug, het verdwijnt. Het verwordt tot water. De sneeuw geeft zich gewonnen. Ik heb dit gevecht gewonnen. De vrede is gesloten, de lente niet ver meer.
Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)
