Ba Baaa! Ba Baaa! Ja hoor, onze zoon van anderhalf heeft weer eens ‘Een Dier’ gezien. En zijn reactie is als altijd bovenmatig enthousiast: ba baaa! In zijn ogen is ‘dieren kijken’ al tijden één van de meest leuke spelletjes die er is. Nu ik er zo over na denk; hij is hier maanden geleden al voor het eerst mee begonnen. Tijdens onze zomervakantie in Frankrijk werd hij namelijk meerdere malen per dag geconfronteerd met een tweetal blauwe schapen. Logisch dat je dan van dergelijke oerkreten gaat slaken.Maar bij blauwe schapen alleen, blijft het niet. Er zijn in de wondere wereld van zoonlief Job ook andere dieren die een hoofdrol spelen. Stel je voor, je loopt over straat. Zoonlief ziet vanuit de uiterst geriefelijk ingestelde Bugaboo (lees: ligstand) een hond. Een doodgewone hond die op een doodgewone wijze uitgelaten wordt. Zo’n standaard (en laten we meteen maar eerlijk zijn) ietwat saaie, Jack Russell. Toch schalt het ineens door de straat: Ba baaa! Oogjes tuimelen bijna uit de kassen, handjes wapperen wild in het rond. Hij herhaalt zijn oerkreet. Niet snel daarna wijst hij naar een boom. Op een tak zit een duif. Geen vredesduif, zelfs niet zo’n sierduif die een voormalige overbuurman iedere ochtend een paar rondjes door de buurt liet scheren. Evenmin een houtduif. Neen, enkel zo’n simpel ‘huis-tuin-en-keuken’ exemplaar. Die duifjes waar Gert en zijn wijlen Hermien begin jaren zeventig een hommage aan brachten. En ook zoonlief vindt ze prachtig: Ba baaa! Niet lang daarna tuurt hij met glimmende oogjes door de afrastering van mijn collega’s tuin. Want daarachter bevinden zich geiten. Ba baaa! En ganzen! Ba baaa! Nog geen uur later raakt hij helemaal buiten zinnen wanneer hij de twee grote paarden van opa en oma ziet. Ba baaa! Ba baaa!!! Om vervolgens ietwat angstig tegen me aan te kruipen als die grote KWPN-hengsten op zijn enthousiaste geschreeuw af komen draven.
Maar wat het allerleukste is? Het hoeft allemaal helemaal niet ‘real time’ te gebeuren. Ook kraaien op een foto of haaien op Animal Planet zijn voor onze man helemaal top. Om over Kermit de Kikker, Winnie de Poeh, Teigetje of dat lieve, aardige, pluizige, blauwe vriendje Grover nog maar te zwijgen. Ba baaaa!!!!!! Och, wat kan één kreet eigenlijk veel zeggen. Onze zoon is nu al een dierenvriend voor het leven.
En mede daarom is het op z’n minst erg frappant dat hij alle vlees, vleesachtigen en vissoorten die op zijn blauwe eetbordje terecht komen, voorrang geeft boven alles. Aardappels? Mwah. Groentes? Ach, de één wat lekkerder dan de andere. Maar vlees en vis? Die weet hij zeer nauwkeurig op te sporen. Met zijn kleine, grijpgrage handjes rooft hij de stukjes gehaktbal in een mum van tijd van zijn bordje. Partjes malse kipfilet en zalm idem dito. Om over de karbo’s, de tilapia en de schnitzels nog maar te zwijgen. Dieren zijn lief. Maar ze opeten bah, bah? Nee, dat écht niet!
Dennis Dekker, vader van Job (11 augustus 2008)
