Ik ben beschaamd; ik geef het toe. Ik heb de afgelopen 2 maanden geen column meer afgeleverd. Toch zijn daar een aantal goede redenen voor. De afgelopen 2 maanden waren allesbehalve gemakkelijk, allesbehalve leuk, allesbehalve wat het had moeten zijn.
Het begon al in november. Op doktersadvies bijna 3 weken thuis geweest wegens voorweeën en een verschot in de rug. 3 lange weken waarvan iedere dag minstens 2 uur platliggen en zo weinig mogelijk bezig zijn. Niet zo eenvoudig als je “Debora” heet. Tijdens die periode kreeg ik dan ook nog eens het onthutsende nieuws dat een collega die gelijktijdig met mij zwanger was, op bijna de helft van haar zwangerschap haar kindje verloren had. Ze is bevallen en heeft het ziekenhuis met lege handen moeten verlaten. Tenzij dan gevuld met een immens verdriet …
Catherine en ik kregen vorig jaar ongeveer gelijktijdig een miskraam te verwerken. Dat feit op zich was voor haar en haar man al een serieuze tegenslag. Ik was vrijwel meteen weer zwanger; zij daarentegen hebben er iets langer over moeten doen. Wat was ik blij voor haar toen ze in augustus aankondigde dat ook zij zwanger waren! Spijtig genoeg heeft het niet mogen zijn …
Als jij dan naar je eigen dikke buikje kijkt en op dat moment een teken van leven voelt, word je meteen met beide voetjes terug op de grond gezet. Ik kan (en wil) me niet voorstellen hoe het voelt om zo’n klein wezentje te moeten verliezen.
Toch geeft Catherine blijk van uitzonderlijk veel moed en doorzettingsvermogen; een eigenschap die me sterkt in mijn overtuiging dat er ten huize Liebens-Wygaerts zeker en vast ooit kindervoetjes zullen rondtrippelen.
Eenmaal terug aan het werk (vol hernieuwde moed), kregen Chris en ik begin december te horen dat ons kindje te zwaar was naargelang het aantal zwangerschapsweken. Conclusie: zwangerschapsdiabetes. Iedere keer als ik abnormaal hoge suikerwaardes heb, gaat de overtollige suiker integraal naar de baby. Dit doet niet enkel zijn of haar gewicht drastisch toenemen, maar is er tevens de oorzaak van dat onze baby na de geboorte veel kans heeft om in shock te gaan. Hij of zij heeft er dan ook meteen een minder aangename taak bij, namelijk afkicken van de suiker.
De afgelopen weken heb ik mijn leven dan ook een drastische wending moeten geven. Na een hoop heen en weer getest en talloze bezoekjes aan dokters, verpleegkundigen, diëtisten … kwam ik thuis met een berg aan advies en een stapel naalden. Jawel, ik mag me de weken die me nog resten 7 x/dag prikken om zo mijn suikerwaardes zelf te controleren. Bovendien ben ik ook genoodzaakt me aan een streng diëet (not so easy!) te houden dat het gewicht van onze zoon of dochter wat zou moeten indijken. Let’s hope so.
Ik heb er de afgelopen maand mee leren leven, de ene dag al wat beter dan de andere.
Zolang onze 2e spruit maar gezond ter wereld komt. En heel misschien doe ik het ook een beetje voor mezelf. Niemand wil er namelijk een baby van 4,5 kg (of meer) uit persen hè.
Dokters hebben ons verzekerd dat de baby hier niets aan zal overhouden. Ik daarentegen heb wel kans om na deze zwangerschap blijvende diabetes te ontwikkelen. 50 % van de mama’s die ooit zwangerschapsdiabetes hebben gehad, krijgen binnen de 5 jaar ouderdomsdiabetes. Dat was wel even slikken.
Dan eet je al vrij gezond, doe je veel aan sport …
Ach, we zullen wel zien.
Nu, deze complicatie heeft vaak ook tot gevolg dat de zwangerschap niet voldragen wordt. Met de stand nu op 35 weken, kan het dus goed zijn dat wij binnen 2 of 3 weken al voor de 2e keer mama en papa zijn. Spannend!
Ik heb dan ook van het weekje verlof tussen Kerst en Nieuwjaar uitgebreid gebruik gemaakt om in een “speedtempo” alles af te werken.
Doopsuiker “check”, geboortekaartjes “check”, naam ”check”, kamertje “check” …
Nu is het enkel nog afwachten totdat hij of zij zich aankondigt …
Tot gauw!
Debora (35 weken zwanger), Chris en Mila (2,5 jaar).
Lees meer columns van Debora Grossi
