“Mama, gaan we rode puntjes tellen?” Een veelgestelde vraag de laatste tijd. Naast enkele snotvallingen, keelinfecties en onbekende kinderziektes heeft Mila 2 weken geleden ook de waterpokken mee naar huis gebracht! Het begon op een doodgewone zaterdagavond met enkele puntjes; tegen zondag was ze een wandelende gevlekte paddenstoel ? Zielig hoor.
Maar het is al bij al nog meegevallen met het krabben, het zeuren, het ziek zijn … Na een goede week was ze er helemaal van af. Het enige wat nu rest zijn wat droge korstjes, maar die behoren zeer binnenkort ook weer tot het verleden.
Ik vond het verzorgen van dat getergde lichaampje alleen zo erg! Als je ziet dat zo’n lijfje helemaal vol staat met van die lelijke blaasjes die gewoon op knappen staan, bloedt je moederhart. Ben blij dat we dit nu al gehad hebben …
Spijtig genoeg was het voor ons onmogelijk om broer en zus de hele tijd gescheiden te houden, dus de kans dat onze jongste er ook aan moet geloven, is vrij groot. Het kan nog tot na 3 weken opduiken, dus wij wachten angstig af …
Op 16 mei ben ik weer beginnen werken. De eerste dagen met loodzware schoenen weliswaar, maar ik moet uiteindelijk toegeven dat het dagelijkse contact met de collega’s, mijn functie (anders dan die van huismama) … me goed doen en me weer het gevoel geven deel uit te maken van onze maatschappij. Ook al heb ik optimaal genoten van mijn zwangerschapsrust, heb ik prachtig weer gehad, ben ik veel kunnen gaan wandelen en terrassen … je zit toch in een soort van isolement. Je baby en jij, Lewis en ik. Dat was gedurende 3,5 maand mijn wereld. Dringend tijd dus om die wereld een beetje te verruimen! En dat is bij deze ook gebeurd. Op woensdag ben ik bovendien thuis, waardoor ik toch nog 1 dag door de week bijna volledig aan de kindjes kan besteden.
Persoonlijk vind ik de combinatie 2 kindjes-werken gaan wel een stuk zwaarder. De dagen dat ik ’s avonds gewoon in de zetel kan ploffen om tv te kijken, zijn passé. Wassen, was opvouwen, strijken, boekentas/luiertas klaarmaken … het is iedere avond wel iets. Tijd voor mezelf is er bijna niet meer! Zo heb ik het schrijven van deze column daadwerkelijk moeten inplannen en dan is ie nog met 2 weken vertraging tot stand gekomen.
Afgelopen zaterdag had ik ook een rustgevende massage op het programma staan, maar ik werd al zo moe bij de gedachte aan het aantal mensen dat ik moest bellen om een babysit te vinden (Chris werkt meestal op zaterdag) dat ik gewoon heb afgebeld. En daarna maar vloeken op mezelf, want ik was er echt wel aan toe! Nu heb ik mezelf beloofd dat dit de laatste keer was dat ik mijn “me-time” heb opgeofferd. Een gelukkige vrouw = een gelukkige mama; daar ben ik echt van overtuigd.
Aan mezelf denken, er fris en gezond willen uitzien, me besprenkelen met een lekker geurtje en even niet meer naar moedermelk ruiken … sorry, maar ik heb dat nodig om me goed in mijn vel te voelen.
Ik werk, ik geef nog steeds ’s morgens en ’s avonds borstvoeding, ik zorg dat de kindjes niets tekort komen; ik ben geen “superwoman”, maar een doodgewone vrouw die haar best probeert te doen. Bij mijn laatste bezoek aan het consultatiebureau/Kind & Gezin polste de verpleegster, zoals iedere keer trouwens, naar hoe ik me voelde. Natuurlijk had ik op dat moment een slechte dag en kon ik de traantjes maar moeilijk verbergen. Niet veel later kwam ik buiten met de stempel “postnatale depressie”op mij gedrukt. Oké, ik heb wel eens moeilijke dagen en dat gaat gepaard met huilbuien, neerslachtigheid en futloos zijn. Maar ik heb evengoed dagen dat ik uitgebreid geniet en de hele wereld aankan. Ik houd het dus gewoon op oververmoeidheid en aanpassingsmoeilijkheden. Ah , ik kom er wel uit hoor.
Even iets leuks ? Mila is op 27 mei 3 jaar geworden en dat hebben we natuurlijk weer uitgebreid gevierd. Een bezoekje aan Plopsaland Hasselt maakte er voor haar een meer dan geslaagd dagje van. En voor ons, stiekem, ook.
Chris en ik zijn tevens tot het besef gekomen dat we zullen moeten bijbouwen als de hoeveelheid speelgoed zich zo blijft opstapelen. Wat een berg! En ze is amper 3.
Maar we moeten niet hypocriet doen. Zodra de kinderen slapen, proberen wij al dat nieuws als eerste uit! Mama en papa worden ook weer even kind.
Vorige week zondag was het weer feest! Want toen werd Lewis gedoopt. Niet dat we zulke frequente kerkgangers zijn, maar we hebben wel het gevoel dat we onze dochter en zoon op die manier een goede start geven.
De dag daarna is Chris 35 jaar geworden; het ene feest na het andere hier dus. Maar nu we uitgefeest zijn (ben ik best wel blij om) hoop ik dat ik een beetje rust zal vinden in de chaos. Misschien is ons weekendje Ardennen van volgende week al een mooi begin …
Groetjes!
Debora (31 j.), mama van Mila (3 jaar) en Lewis (4 mnd).
