Nu de eerste moeilijke maanden, de babyborrel(s), onze zoektocht naar een nieuw evenwicht … achter de rug zijn, vond ik het dringend tijd om mij nog eens achter mijn pc te zetten en de afgelopen 2,5 maanden van mij af te schrijven.
Update: op 3 februari werd ons gezinnetje uitgebreid met de komst van Lewis, een zoontje voor ons, een broertje voor Mila. Met zijn perfecte “body”, mooie blauwe kijkers en intense blik stal hij meteen onze harten. Nu ja, die van ons, Mila’s hartje bleef nog even gesloten ?
Je zag duidelijk dat ze het moeilijk had om de aandacht van haar ouders te delen. De eerste weken was er dan ook niets met haar aan te vangen, hoezeer we ook ons best deden om veel met haar bezig te zijn, haar overal bij te betrekken … Ze was opstandig, stout, vermoeiend en nog zo een paar van die leuke omschrijvingen. Maar geleidelijk aan begon ze te ontdooien en te wennen aan dat kleine mensje in de grote wieg. Amper 2,5 maand later zijn zus en broer 2 handen op 1 buik. Als Lewis weent, staat Mila als eerste aan zijn wieg om hem zijn tutje te geven of hem te troosten; als Lewis honger heeft, komt ze naast mij in de zetel zitten, legt ze haar hoofd op mijn schouder en kijkt ze toe hoe hij van de borst drinkt; als Lewis kirt van plezier, lacht ze mee. Onze peuter is de laatste tijd getransformeerd tot een echt moedertje die voor haar kroost door een vuur zou gaan.
Met ons drieën zorgen we voor Lewis, ieder op z’n eigen manier.
Lewis is, in tegenstelling tot Mila, vrij vlot ter wereld gekomen.
Op 31 januari zaten we nog bij de gynaecoloog die ons vertelde dat hij, 10 dagen voor de uitgerekende datum, al aan een geschat gewicht van 3 kg 700 zat. Aangezien ik het niet zag zitten om een baby van over de 4 kg ter wereld te brengen, besloot de gynaecoloog om de bevalling in te leiden. 3 februari zou het gaan gebeuren!
Het was nog donker toen we ’s morgens in het ziekenhuis aankwamen. Na 3 pilletjes kwamen de weeën al snel en in alle hevigheid op gang. Na 3 uur puffen en pijn wegblazen, kreeg ik een epidurale en daarna ging alles in een stroomversnelling. In 4 uurtjes was de klus geklaard! Nadat we ons ervan vergewist hadden dat ons zoontje 10 vingers en 10 teentjes had en een minuscuul plassertje, waren wij gerustgesteld en kon het genieten beginnen. Ik zou namelijk uren over mijn zoontje kunnen doordrammen! Hoe perfect hij is, hoe mooi, hoe lief … Allemaal zo waar, maar dat neemt niet weg dat hij ons af en toe gek maakt. Hij heeft namelijk ook een stel HEEL gezonde longen! Wat ik in het begin niet over mijn hart kon krijgen, gaat nu wel. We “zwieren” hem onherroepelijk in zijn bedje boven waar hij naar hartelust mag verder brullen. De enige manier om ons gezond verstand te bewaren ? Niettemin is Lewis een aanwinst, een meerwaarde, onze mooie jongen die we niet meer uit ons leven kunnen wegdenken. Zijn komst maakt ons gezinnetje zonder meer compleet!
Mijn herstel verliep vrij vlot, waardoor de bevalling al vlug een plekje ver in mijn geheugen kreeg. Toch heb ik niet de minste behoefte om dit alles snel achter mij te laten, want als ik heel eerlijk ben, vind ik het ontzettend moeilijk om het hoofdstuk “zwanger zijn” als afgesloten te beschouwen. Ik was namelijk heel graag zwanger, hoewel mijn laatste zwangerschap zeker geen pretje was. Ik heb 2 kleine wezentjes voelen groeien van een celletje ter grootte van een korrel tot 2 perfecte kleine mensjes. Eentje loopt rond, praat ons onder tafel, leert iedere dag bij; de ander ligt in zijn wiegje en leert op zijn gemak de wereld kennen. Mijn dochter, mijn zoon. Ongelooflijk, toch?
Hoewel ik deze week praktisch een paniekaanval kreeg omdat ik mijn eerste grijze haar had ontdekt (hoe zou dat komen?), voel ik mij op en top gelukkig. Ik ben mij er ten volle van bewust dat ik mij heel gelukkig mag prijzen met mijn 2 gezonde spruiten.
En laat ik Chris ook niet vergeten. In deze euforische tijden heeft hij dan wel zijn “2e plaats” moeten afstaan aan Lewis; dat neemt niet weg dat ik mij geen betere papa voor onze kindjes had kunnen wensen.
Nu ieder zijn plek weer gevonden heeft, het leven weer kabbelend voorbij glijdt … moet ik met spijt in het hart bijna afscheid nemen van mijn kraamperiode. Op 16 mei is het namelijk weer werken geblazen, hetzij 4/5de.
Lewis gaat vanaf dan 3 dagen per week naar “tante Greta” terwijl Mila haar peuterklasje voltooit.
Het zal weer wennen worden, maar laat ik nu nog eerst genieten van de week die mij nog rest. Zoveel mogelijk tijd doorbrengen met zoonlief en hem overladen met liefde, zodat hij beroep kan doen op deze overdosis wanneer ik niet meer constant bij hem kan zijn …
Debora (31 j.), mama van Mila (2 jaar) en Lewis (13 weken).
