Op 6 oktober mocht ik 32 kaarsjes uitblazen … 32 al en dat zette me weer aan het denken; iets wat je best niet te veel kan doen … Op mijn 32e verjaardag kwam ik immers tot de “overemotionele” vaststelling dat “de” hoogtepunten in mijn leven voorbij zijn.
Studies afgerond – check, vaste job – check, iemand leren kennen en gedurende een aantal maanden in een roes leven – check, trouwen – check, huisje – check, kindje 1 check, kindje 2 – check. De 2 hoofdstukken die praktisch alle vrouwen als hoogtepunten in hun leven beschouwen, met name trouwen en daarna zwanger worden + kleine mini-me’s op de wereld zetten (of in omgekeerde volgorde), zijn sinds de geboorte van Lewis definitief afgesloten. Je kijkt er jaren naar uit, droomt er zelfs van en dan heb je het, zonder het goed te beseffen, alweer achter de rug. Ik merk zelfs dat ik de laatste maanden met enige weemoed zwangere buiken zit te bestuderen, weer dat alom bekende gekriebel voel bij de aanblik van zo’n pasgeboren boeleke … Zouden we dan toch nog …?
Mijn verstand zegt nee (het leven met 2 kids is al chaotisch genoeg), maar mijn hart stribbelt tegen. En mijn man ook;-)
Ach, hij heeft gelijk. Nog even doorbijten en we zijn door de moeilijkste periode. Niet dat we daarna op ons lauweren kunnen rusten, maar we zullen na verloop van tijd wel weer wat meer tijd voor ons eigen krijgen en misschien ook voor elkaar! En volgens mijn – mij met argumenten bestokende echtgenoot (hij wil het dus echt bij 2 houden) – moeten de grootste hoogtepunten en uitdagingen nog komen, namelijk onze 2 pagadders opvoeden en zien opgroeien tot peuters – kleuters – tieners – volwassenen (liefst wel in die volgorde;-). En blijkt dat je tijdens dat proces wel wat stunten tegenkomt (weet ik van horen).
Geen veto dus, maar een definitieve beslissing en bij een zulke beslissing horen ook definitieve maatregelen.
Hoe gaan we het natuurgeweld omzeilen of beter gezegd, tegenhouden?
Onze gynaecoloog raadt een knoopje voorlopig af, in ieder geval tot Chris de gezegende leeftijd van 40 heeft bereikt. Ik heb mijn man in jaren niet meer zo opgelucht zien ademhalen; weeral 5 jaar respijt voor hem;-)
De pil of een andere variant zag ik dan weer niet zitten (back to nature). Tja, en geheelonthouding was ook geen optie. Dan maar terug naar de goede vertrouwde kalendermethode. Leek me de beste tussenoplossing. Leek … want waar ik geen rekening mee had gehouden, was mijn hormonale huishouding. Na meer dan 3 jaar “zwangeren” en bevallen was ik vergeten dat die er nog was. Maar o jee! Iedere maand hetzelfde scenario: een zware 3-dagen depressie, ontregeld lichaam en een onuitstaanbaar karakter (vraag maar aan Chris). Dus zat ik een aantal weken geleden weer bij de dokter en kwam ik na een uurtje thuis met een voorschrift voor de Nuva-ring (iemand die dit leest ervaring mee?). Heb deze op de eerste dag van mijn menstruatie ingebracht (en hoop deze daarbinnen na 2,5 week terug te vinden) en kijk … ik voel me al daadwerkelijk beter. Bijna terug in balans! Leve de hormonen zou ik zeggen!
Maar terug naar de 32 uitgeblazen kaarsjes. Zal ik mij dan gewoon gelukkig prijzen dat ik deze hoogtepunten al heb mogen meemaken ipv mij slecht te voelen over het feit dat ze al voorbij zijn? En zal ik vanaf nu een verjaardag niet langer beschouwen als “weer een jaar dat voorbij is”, maar als “weer een extra jaar dat ik mag meemaken”? Verjaren staat vanaf nu gelijk aan vieren dat ik leef, dat ik gezond ben, getrouwd met de man op wie ik destijds hopeloos verliefd ben geworden (en nog steeds ben) en dat ik, last but not least, de mama ben van de 2 mooiste, liefste en snoezigste kinderen van het westelijk halfrond (bewijze de foto in bijlage)? Leve Deb, leve mijn 32 lentes!
Debora (32), mama van Mila (3,5) en Lewis Joa (9 mdn)
