Mijn 1e zwangerschap verliep probleemloos. Afgezien van de normale kwaaltjes, had ik nergens last van en voelde ik me gedurende 9 maanden beresterk, had ik energie voor 10 en het gevoel de hele wereld aan te kunnen. Op 27 mei 2008 kwam, een weekje vroeger dan verwacht, Mila ter wereld. Een wolk van een dochter, met alles erop en eraan! We waren op slag verliefd op dit kleine mensje. Bijna 2,5 jaar later zijn we dat nog steeds, want Mila is een superschattige peuter die ons heel gemakkelijk onder tafel praat, een gezonde dosis koppigheid bezit maar bovenal geniet van het leven en ons onvergetelijke momenten bezorgt.
En nu is Mila’s broertje of zusje onderweg! In januari van dit jaar beslisten we om voor een 2e spuit te gaan. In maart waren we alweer zwanger, maar spijtig genoeg niet voor lang. Op ongeveer 5 weken zwangerschap kreeg ik een miskraam. Hoewel de gynaecoloog het rationeel voorstelde en zei dat het in zoveel gevallen misgaat, de natuur “selectief” haar werk had gedaan en het in dit stadium slechts om een “bundeltje cellen” ging, voelde het toch aan als een echt verlies. Dagenlang heb ik getreurd om iets/iemand wat/die ik nog niet kende, waarmee ik eigenlijk nog geen band had opgebouwd … Ook nu nog denk ik vaak terug aan dat kleine wezentje wat niet heeft mogen zijn. Ik blijf het spijtig vinden, want uiteindelijk zijn Mila en onze 2e spruit immers ook ontstaan uit een hoopje cellen …
Ik heb het wel ergens een plekje kunnen geven en daar ben ik blij om.
Omdat we met Mila al een drukke peuter in huis hebben, heb ik toch een tijdje getwijfeld of we wel voor een 2e kindje moesten gaan. We hadden al 1 gezond kind … waarom het lot tarten? Er worden zoveel zieke kindjes geboren of er kan zoveel misgaan tijdens de zwangerschap … Maar na de miskraam verdwenen al mijn twijfels als sneeuw voor de zon. Angsten zijn er om je overheen te zetten en dat heb ik ook gedaan. Mila zien en helpen opgroeien, geeft een echte meerwaarde aan ons leven en dat wilden we zeker nog eens een 2e keer meemaken. En we willen dat Mila een speelkameraadje voor het leven heeft, iemand met wie ze sowieso door een bloedband verbonden is en blijft.
Op vakantie in Italië (begin juni) ontdekten we dat ik opnieuw zwanger was. En nu zijn we alweer bijna 17 weken verder!
In tegenstelling tot bij mijn 1e zwangerschap, verloopt deze wat moeizamer. Een voorliggende placenta kan uiteindelijk voor wat complicaties zorgen, maar dat zien we later wel weer. Ik probeer gewoon optimaal te genieten van dit nieuwe leventje en het samen met Chris en Mila alvast een plaats in ons gezin te geven.
Binnenkort beginnen we met de eigenlijke voorbereidingen en dan wordt het allemaal weer heel wat reëler.
En Mila? Die proberen we er zoveel mogelijk bij te betrekken. We weten niet in welke mate ze het goed beseft, want als we haar vragen “wat zou je willen? Een broertje of een zusje”, vertelt ze elke dag iets anders.
Toch geeft ze aaitjes en kusjes op mijn buik en zie ik haar er soms verwonderd naar kijken.
En als ze naar Chris en mij “groepsknuffel” roept en haar twee armpjes om ons heen slaat, is het gewoon intens genieten en stiekem ongeduldig uitkijken naar wat onze 2e spruit voor ons in petto zal hebben!
Debora (30 j.), mama van Mila (2 j., 3 mdn), 17 weken zwanger