Het leven is druk … dat geldt voor de meeste mensen. Maar ten huize Put-Grossi heerst momenteel een extreme vorm van drukte. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen mijn fulltime job, mijn bijberoep, mama, echtgenote en zwanger zijn. En de ene dag gaat dat al wat gemakkelijker dan de ander. Ik geef toe dat er de afgelopen maanden al veel traantjes zijn gevloeid, maar dat heeft veeleer te maken met het feit dat mijn verstand zoveel dingen tegelijkertijd aan het regelen is, terwijl mijn lichaam niet meer meewil.
Zo heb ik sinds vorige week, met pijn in het hart, mijn wekelijkse Zumba-uitje, voor onbepaalde tijd in de ijskast moeten steken. Kan ook niet anders als je niet meer mag springen omdat je buik gevaarlijk mee drilt en je knieën en rug het praktisch begeven zodra je je waagt aan een sensuele “latino-move”. Game over dus, tijdelijk maar toch …
Ik ging daarnaast ook 2x/week ‘s morgens sporten (alvorens met werken aan te vangen), maar ook dit kan ik niet meer opbrengen. Ik slaap zo graag tegenwoordig dat ik koppig weiger om ook maar een minuutje af te geven. Al die dingen samen maken van mij een andere Deb. Ik herken mezelf soms niet meer. Waar is die brok energie van vroeger? Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat was ik in de weer, onvermoeibaar. Wel, dat waren de hoogdagen en die lijken voorlopig voorbij te zijn.
Maar ik probeer naar mijn lichaam te luisteren en mezelf voor te houden dat dit slechts tijdelijk is en al helemaal voor het goede doel.
Gelukkig heb ik een lieve man, die ik zelf heb gepromoveerd tot “papa en echtgenoot van het jaar”. Ook voor hem is het zonder twijfel niet gemakkelijk, maar hij neemt zonder morren een groot deel van mij over. Niet dat hij veel keus heeft, maar toch … ;-)
En dan mogen we Mila natuurlijk niet vergeten, de kleine versie van de oude Deb, onvermoeibaar. Op alle vlakken helemaal mee met haar leeftijd (soms zelfs voor), behalve als het “zindelijkheid” betreft. We zijn al maanden aan het proberen om haar “pamperperiode” definitief af te sluiten, tot nu toe zonder resultaat. 2 kleurrijke potjes en een mooi wc-brilletje, maar geen enkele druppel is tot nu toe op de juiste plaats gevallen. Andere plekken in huis werden natuurlijk wel uitgebreid ingewijd, maar daarmee zijn we uiteraard geen stap verder. En in januari moet onze kleine meid naar school en zou ze in principe droog moeten zijn. Nog 3 maanden te gaan dus …
Er staat nog veel te gebeuren en er is nog veel werk aan de winkel, maar door enkele kleine schopjes in mijn buik word ik ook op dat vlak weer met beide voetjes op de grond gezet. Alles zal uiteindelijk wel in de plooi vallen, hoe dan ook. Voorlopig is dat kleine wezentje gezond op de wereld zetten, mijn grootste bekommernis.
We mochten afgelopen donderdag tijdens de 20-weken echo, 3 kwartier lang, genieten van een fenomenaal uitzicht. Een perfect kloppend hartje, goed ontwikkelde hersentjes, een mooie bloedstroom, 10 kleine vingertjes en 10 kleine teentjes … Dat is waar het nu uiteindelijk om draait. En ja, we kennen het geslacht ondertussen. En nee, we zeggen het lekker niet …
Debora (30 j.), mama van Mila (2 j., 3 mdn), 20 weken zwanger
Lees meer columns van Debora Grossi
