Chris en ik staan er de laatste tijd versteld van welk(e) woorden/zinnen/gebrabbel er uit onze spruiten voortvloeit.
Zo is Mila de afgelopen weken een haantje de voorste geworden als het op “perfect gevormde zinnen” aankomt. Laatst had ze weer iets mispeuterd en ik was mijn zegje aan het doen. Opeens kijkt ze me met haar grote ogen aan en zegt: “Mama, stop nu maar met praten; ik krijg hoofdpijn van jou”. Tja, wat zeg je op zo’n moment? Eigenlijk moet je je lach inhouden en een serieuze blik aannemen, maar als zo’n klein meisje met haar beide handjes in de zij je van een dergelijk antwoord dient, wordt dat bijzonder moeilijk!
Of wat dacht je van het volgende. Omie, tanti en ik stappen met Mila terug in de auto na ons bezoek aan de Sinterklaasshow in Kinepolis Hasselt. Omie zegt iets tegen mij en spreekt mij aan met “Debora”. Een paar minuten nadat we vertrokken zijn, horen we van achter in de auto een stemmetje opmerken: “Debora, zet de verwarming eens hoger; ik heb het koud”. Ons Mila is dus absoluut niet op haar mondje gevallen Nog zo’n aantal befaamde quotes: “ik vind jou niet lief; jij bent stout”, “ik vind het niet meer leuk bij mama en papa; ik ga hier weg”, “ik ga een andere mama kiezen”, “jij mag niet naar mijn verjaardagsfeestje komen” … Ja, een interessante periode is aangebroken …
Mila heeft ook altijd de neiging het speelgoed van Lewis af te pakken. Op een dag kwam ik binnen en zag ik dat het activiteitentafeltje van Lewis niet meer in zijn park stond, maar ernaast op de grond. Ik nam natuurlijk meteen aan dat Mila weer al het speelgoed van haar broer had afgepakt en begon meteen een hele preek af te steken. Ik merkte wel dat ze iets probeerde te zeggen, maar dat maakte de frustratie op dat moment alleen maar groter. Tot ze zich op de bank wierp en hartverscheurend begon te huilen. Aangezien gesnik en gesnotter geen herkenbare lettercombinatie vormen, kreeg ik van Chris de bijbehorende uitleg. Bleek dat Lewis in het park met zijn hoofdje tegen het activiteitentafeltje was gevallen en Mila had het enkel uit voorzorg uit het park genomen; ze wou vermijden dat haar broertje zich opnieuw pijn zou doen. Dat was het dus dat ze tijdens mijn uiteenzetting probeerde duidelijk te maken en wat haar, tot haar algemene frustratie, niet lukte. Erg hè. Ik heb mij 2 dagen lang schuldig gevoeld en heb ontelbare verhaaltjes voorgelezen, knuffels gegeven en “sorry’s” gezegd om het goed te maken.
Over naar het babyjargon van Lewis. 2 maanden geleden weer een smeltmoment van jewelste toen er uit zijn kleine mondje een groot woord kwam, namelijk “mama”. Iedere mama zal het wel met mij eens zijn als ik zeg dat er geen mooiere lettercombinatie is dan “mama”. Hartverwarmend, vertederend, allesomvattend. En hij zegt het perfect, gewoon “mama”.En hij zegt het ook overal. Wanneer hij aan mijn been hangt, achter mij aan kruipt, zich vasthoudt aan de toiletpot terwijl ik erop zit, iedere keer wanneer hij mij met zijn grote blauwe kijkers aankijkt en verwarmt met zijn mooiste glimlach van de dag. Het is ook wanneer ik het woordje “mama” hoor dat ik mij ook effectief mama voel.
Ik heb “mama” aldus bestempeld als het mooiste woord dat er bestaat, want het omvat je hele zijn en je hele hebben vanaf het moment dat je je kind op de wereld zet.
Onze kleine man wordt trouwens binnen 4 weken alweer 1 jaar oud. Meteen dus voldoende gespreksstof voor de volgende column;-)
Debora (32), mama van Mila (3,5) en Lewis Joa (9 mdn)
