Na een verkwikkende vakantie in het zuiden van Frankrijk … Hoewel, verkwikkend?
De enige factor die wegviel, was het huishouden. De andere verantwoordelijkheden zoals 2 kids nauwgezet in het oog houden, intensief met hen bezig zijn, Mila bij iedere maaltijd proberen te overtuigen om tenminste 3 degelijke happen door te slikken, hysterische taferelen, troosten … bleven. Tel daarbij ook nog eens het feit dat onze 2 bengels daar allesbehalve goed sliepen en je kan je wel inbeelden dat er van een echte “rustvakantie” TOTAAL geen sprake was.
Nu ja, ieder jong gezin zal zich hierin wel herkennen. Maar is het verkeerd om dan, heel soms, met enige nostalgie terug te denken aan die zorgeloze vakanties van een paar jaar geleden? Waarbij je een hele week teerde op de inhoud van een goed boek, lekker eten en onvervalste romantiek …
Nog zo’n punt. ROMANTIEK. Dat kennen wij niet meer. Nu moet ik hier wel even bij vermelden dat de meter van Lewis en tevens mijn beste vriendin ook van de partij was. En aangezien zij in een echtscheiding verwikkeld is, hebben Chris en ik ons bewust niet teveel als een “plakkoppel” gedragen. Niet dat we daar vaak de kans toe hebben gekregen, maar toch … Dit moet de eerste vakantie geweest zijn waarbij “tijd voor elkaar” compleet naar de achtergrond verschoof. En het is vooral dat aspect dat ik de laatste tijd zo hard mis. Want dit was geen “vakantietrend”, maar eentje die we thuis ook verder hebben gezet.
Het is verdorie zo moeilijk om ’s avonds nog eens een volledig verhaal over mijn lippen te krijgen. Daar snak ik gewoon naar; want je verhaal in stukjes en beetjes vertellen, is zo vermoeiend! Iedere keer de draad terug oppikken, doe je na een tijdje niet meer, want daar heb je gewoon de energie niet meer voor. Gevolg: je bent niet langer op de hoogte van elkaars doen en laten, gevoelens, bekommernissen … Is dat misschien het grote gevaar dat om de hoek loert? Datgene waar ze ieder jong koppel voor waarschuwen?
Dan zitten ook wij in de “gevarenzone”.
Maar om nog even terug te komen op onze vakantie. Het was niet enkel kommer en kwel hoor 
De zon, de warmte, het lekkere eten, de uitstapjes, de (schaarse, maar toch aanwezige) ontspannen momenten … Het vakantiegevoel was er wel degelijk. Maar om nu te zeggen dat we helemaal uitgeslapen, ontspannen en uitgerust zijn teruggekeerd, zou een flagrante leugen zijn.
Dus, na een “verkwikkende” vakantie in het zuiden van Frankrijk, belandden we weer in ons Belgenlandje, meer bepaald op spoed.
Kennen jullie een BUMBO-zitje? Zo’n stoeltje waarin baby’s met steun mooi rechtop kunnen zitten en een barrière vooraan hen belet er uit te vallen? Geweldige uitvinding hoor, heel praktisch ook, maar LEVENSGEVAARLIJK!
Het gebeurde toen ik onderweg naar huis was en Chris aan de kookpotten stond. Lewis zat naast hem in zijn zitje (dat in het midden op de keukentafel stond), ongeduldig te kijken naar wat de pot die avond zou schaffen. Heel ongeduldig, want op een gegeven moment stoot hij zijn eigen met één beentje zo hard af, dat hij met stoeltje en al achterover tuimelt, van de tafel af. Ondanks het feit dat hij het meteen op een brullen zette, was Chris er helemaal niet gerust in. Dus zag ik voor de verandering mijn geliefden niet thuis terug, maar troffen we elkaar op spoed. Diagnose: onze Lewis heeft ontzettend veel geluk gehad, hoewel hij hard op zijn hoofdje is terechtgekomen. Desondanks bleef het beperkt tot een lichte hersenschudding en een immense bult. De eerste nacht verliep zeer onrustig (we moesten hem om de 2 uur wekken), maar onze jongste is duidelijk uit een stevig hout gesneden, want slechts enkele dagen later is hij weer bijna de oude en krijgen wij aan de lopende band een betoverende glimlach cadeau.
Dit neemt niet weg dat wij ons een paar dagen lang heel slechte ouders hebben gevoeld, want dit had ook heel anders kunnen aflopen. Daar zijn we ons heel goed van bewust.
Is dit misschien nog zoiets herkenbaar?
Je wilt je kind tegen van alles en nog wat beschermen en dan verlies je hem bijna door een bijna fatale onoplettendheid, een zekere nonchalance bijna.
Niet dat wij geen verantwoordelijke ouders zijn, maar misschien zien wij niet vaak genoeg het gevaar dat om iedere hoek schuilt. Hoewel wij in geen geval ouders willen zijn/worden die hun kind voortdurend op de arm houden, voor het geval er ergens een scherp hoekje kan opduiken, een onbeschermd stopcontact, een vuiltje op de grond, een openstaande kast … Mila en Lewis zullen de betekenis van het woord “NEEN” toch moeten leren begrijpen, maar dit al kruipend, al lopend, hetzij waggelend of met vaste tred. Zij moeten nog een hele wereld ontdekken en dit gebeurt inderdaad met vallen en opstaan.
Maar het BUMBO-zitje blijft vanaf nu wel veilig op de grond staan
Debora (31 jaar), mama van Mila (3 jaar) en Lewis (6 mnd).
