Met de teller ondertussen op ongeveer 3kg700 en een buikomtrek van 110 cm, heeft de gynaecoloog maandagavond in verband met mijn zwangerschapsdiabetes besloten dat het beter is de bevalling in te leiden. Onze pruts heeft duidelijk nog geen zin om zich aan de buitenwereld te tonen en als we moeten wachten tot de uitgerekende datum (10 feb) … wel, het rekensommetje is snel gemaakt hè. De baby is volgroeid, alles zit er op en aan ... Wat er nu qua gewicht bij komt, is een onnodig extra “winterjasje” en zou mijn bevalling alleen maar bemoeilijken.
Met een envelop in de hand kwamen we maandag terug buiten en enkel wij en onze ouders weten vanaf wanneer ons gezinnetje uit 4 zal bestaan.
Aan de ene kant kijk ik er enorm naar uit om eindelijk dat kleine mensje te zien dat al die maanden mijn buik als een pretpark beschouwt; aan de andere kant doe ik het bijna in mijn broek als ik aan de nakende bevalling denk.
Nu, ik zal wel niet de enige toekomstige mama zijn die met die gevoelens worstelt. En het besef “het zit er in en het moet er hoe dan ook uit” is zeker aanwezig, maar toch …
Sinds maandag ben ik ook in zwangerschapsverlof. Ik heb echt moeten doorzetten om tot de laatste dag aan het werk te blijven, maar ben wel heel blij dat ik daarin geslaagd ben. Nu kan ik mij 15 weken lang op mijn gezin concentreren en even voltijds mama zijn!
We hebben Mila zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op de komst van haar zusje of broertje. Elke dag wordt het woord “baby” wel in een of andere context vermeld. En naast de grote wieg staat nu ook haar poppenwiegje zodat het lijkt alsof ook zij in blijde verwachting is ? We hopen echt dat ze haar zusje of broertje met open armpjes zal verwelkomen.
Want ik vind het eigenlijk best een beetje “zielig” voor haar (is misschien niet echt de beste woordkeuze, maar ik vind op dit moment niets anders). Gedurende 2 jaar en 8 maanden was zij ons alles, kon ze genieten van onze onverdeelde aandacht en liefde. Zonder het goed en wel te beseffen, wordt het leventje dat ze gewend is, binnenkort helemaal overhoop gegooid. Ik kan me voorstellen dat zo’n gebeurtenis een kind overdondert en diens leventje danig in de war stuurt. Hopelijk slagen we er alsnog in om haar meteen het gevoel te geven dat ze altijd ons eerste wonder zal blijven en dat de komst van een tweede kindje daar niets aan kan en zal veranderen. Mama en papa hebben genoeg liefde voor 2 en zullen hun uiterste best om deze gelijkmatig over hun 2 schatten te verdelen.
Bovendien is onze Mila een flinke kleuter! Sinds 10 januari is haar “schoolcarrière” begonnen en hoewel het voor haar lange dagen zijn, zijn deze tot nu toe zonder noemenswaardige traantjes verlopen. Ze gaat naar school en de naschoolse opvang (nu natuurlijk even niet meer) alsof ze nooit iets anders gedaan heeft! Elke dag komt ze met een rugzakje vol nieuwe ervaringen thuis en we hebben de afgelopen weken onze peuter dan ook echt zien evolueren tot een flinke kleuter.
Onze eersteling is nu al onze grootste trots; onze tweede is voorlopig een onbeschreven hoofdstuk.
Wij zijn dan ook razend benieuwd naar het volgende deel van dit verhaal!
En dat deel gaat niet meer lang op zich laten wachten …
We houden jullie op de hoogte!
Groetjes,
Debora, Chris en Mila (2 jaar, 8 maanden)
