Chris en ik staan er de laatste tijd versteld van welk(e) woorden/zinnen/gebrabbel er uit onze spruiten voortvloeit.
Zo is Mila de afgelopen weken een haantje de voorste geworden als het op “perfect gevormde zinnen” aankomt. Laatst had ze weer iets mispeuterd en ik was mijn zegje aan het doen. Opeens kijkt ze me met haar grote ogen aan en zegt: “Mama, stop nu maar met praten; ik krijg hoofdpijn van jou”. Tja, wat zeg je op zo’n moment? Eigenlijk moet je je lach inhouden en een serieuze blik aannemen, maar als zo’n klein meisje met haar beide handjes in de zij je van een dergelijk antwoord dient, wordt dat bijzonder moeilijk!