Dat een zwangerschap een periode vol met emoties is, dat weet iedereen. Ook emoties tijdens een bruiloft zijn geen nieuws. En ondanks dat ik het van te voren allemaal wist, werd ik er door overvallen. Er was geen ontkomen aan, deze zwangere bruid werd overspoeld door emoties.
Op 27 augustus 2010 was het zover, na 4 jaar en 9 maanden stapte ik met mijn grote liefde in het huwelijksbootje. Zoals de ambtenaar van de burgerlijke stand zo mooi verwoorde: “de plannen om te trouwen waren er al. Het feit dat hun eerste kindje op komst is, heeft dit voornemen doen omzetten naar daden”.
Vanwege de slechte weersvoorspellingen (80% kans op regen) nemen we het zekere voor het onzekere en maken de trouwfoto’s op een binnenlocatie. Na het schieten van de foto’s was het zo ver, de reis richting het stadhuis. Een afstand van nog geen drie kilometer. We zijn er klaar voor, rijden maar. Met gezonde spanning worden mijn toekomstige echtgenoot en ik naar het stadhuis gereden. Het stadhuis komt in zicht, mijn hartslag en bloeddruk schieten om hoog. Vanaf het moment dat we het terrein opdraaien en ik onze familie en vrienden zie staan, barsten de tranen los. Tranen waar geen einde aan lijken te komen.
Mijn moeder staat ons boven aan de trap van het stadhuis op te wachten in haar toga. Ze is voor deze speciale gelegenheid benoemd als buitengewoon ambtenaar om ons te trouwen. Maar eerst is ze even moeder en geeft me een dikke knuffel. Kom op meid, droog je tranen en geniet er van.
Een paar minuten later lopen we hand in hand op de tonen van “Endless love” de trouwzaal in. Hoe hard ik ook mijn best doe, de tranen blijven stromen. De woorden ‘liefde’ en ‘eindeloos’ zijn de rode draad in de toespraak van de ambtenaar. Na wat leuke anekdotes over het bruidspaar, is het moment aangekomen van het Jawoord.
Van te voren had ik me afgevraagd, zou ons kindje bewegen tijdens de plechtigheid? Het antwoord, ik denk het niet. Maar door alle zenuwen en emoties zou ik het waarschijnlijk niet eens gevoeld hebben. Wel was ons drie maanden oude neefje, Sem, te horen. Net voor het Jawoord liet hij zich horen, met een schattig boertje.
Terwijl ons toekomstig kindje lekker rustig ligt te slapen in mijn buik, zeg ik volmondig JA tegen de liefde van mijn leven, de vader van mijn toekomstig kindje. Op het nummer van Marco Borsato “Slaap Maar” zetten we onze handtekening onder de trouwakte. Het nummer benadrukt nogmaals dat we hier niet samen staan, maar met zijn drieën.
Na een hele mooie dag liggen mijn man en ik in de jacuzzi van de bruidssuite, de dag te evalueren. Het is precies gegaan zoals we wilden. Manlief zegt dat we geluk hebben gehad met het weer, want het heeft niet geregend. Ik kijk hem lachend aan, “nou, schat volgens mij had de weerman toch gelijk, al was het geen regen, maar waren het tranen”. Tranen van geluk!!!
Carina Bronneberg (zwanger van het eerste kindje, uitgerekend in december 2010)
Lees hier meer columns van Carina Bronneberg
