Na negen maanden in mijn buik, is ze er dan eindelijk. Onze prachtige dochter Noortje is op 7 december 2010 om 02:20 uur geboren! Een klein meisje van 47 cm en 3180 gram, met alles er op en eraan. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen, Noortje is al weer een maand oud. Ze ligt nu heerlijk te slapen in haar wiegje, een mooi moment voor een terugblik.
Tijdens mijn zwangerschap heb ik me steeds afgevraagd hoe de bevalling zou worden. In het begin was het angst en wilde ik er niet te veel bij stil staan. Ik zag de bevalling als iets verschrikkelijks, waar ik doorheen zou moeten. In de loop van mijn zwangerschap kwam er een soort van rust. Mijn buik werd dikker en ik kreeg steeds meer vertrouwen dat ik de bevalling aan zou kunnen.
Van iedereen hoorde ik dat je een bepaalde oerkracht bij de bevalling krijgt, dat je de eerste ‘echte wee’ direct herkent, dat er nog nooit een baby is blijven zitten en dat de je kindje alle pijn meer dan goed maakt. Wijze bemoedigende woorden van de ‘ervaringsdeskundigen’. Maar zijn ze waar en zou ik het ook zo ervaren?
Zoals jullie hebben gelezen is Noortje geboren, gelukkig ook ons kindje is niet blijven zitten. Tijdens de bevalling kreeg ik energie en kracht, ofwel oerkracht. Alleen het herkennen van de eerste wee dat is een ander verhaal.
Op zaterdagavond 4 december kreeg ik de eerste krampen, onregelmatig en niet zo pijnlijk. In de loop van de zondag kwamen de krampen regelmatig. Mijn man belde het ziekenhuis en we mochten die kant op komen. In de auto merkte ik al dat de krampen veel minder heftig werden. Eenmaal in het ziekenhuis aan de monitor werden er geen weeën gemeten. Volgens de gynaecoloog waren het geen echte weeën, maar oefenweeën. Daar gingen we weer, met een lege maxi cosi, naar huis. Het rommelen is heel de nacht doorgegaan.
Gelukkig nemen de krampen niet af tijdens het ritje naar het ziekenhuis. Ze worden zelfs steeds heviger. De verpleegkundige staat klaar en we worden naar een verloskamer gebracht. De banden worden om mijn buik gedaan en ik lig weer aan de monitor. Meerdere keren komt de verpleegkundige kijken, want volgens de monitor heb ik geen weeën. Ondertussen puf ik de ene na de andere kramp weg. De onzekerheid slaat toe, als dit geen weeën zijn, waar komt die kramp en pijn dan vandaan? Als de verpleegkundige weg is, instrueer ik mijn man dat we ons niet weg laten sturen. Opeens weet ik het zeker, dit zijn weeën! Een half uurtje later komt de gynaecoloog controleren of ik al ontsluiting heb. Wat blijkt ik heb al 7 cm ontsluiting. Ik ben opgelucht, gelukkig we mogen blijven.
Vanaf het moment dat ik te horen krijg dat ik dus inderdaad weeën heb, houden ze op. Ik krijg een infuus en de weeënopwekkers worden flink opgevoerd. Een paar uur later is het moment aangebroken dat er geperst mag worden. Het infuus met weeën opwekkers wordt losgekoppeld en je raadt het al de weeën houden op. Nadat ik weer aangesloten wordt op het infuus gaat het snel. Drie kwartier later wordt ons kindje geboren. Ik hoor mijn man roepen “het is een meisje”. Uitgeput, maar oh zo trots kijk ik naar haar als ze op mijn buik ligt. De laatste wijsheid blijkt ook te kloppen, op dat moment ben ik alle pijn vergeten. Het is het meer dan waard.
Een paar uur later zitten we weer in de auto op weg naar huis, dit keer met een gevulde maxi cosi. Ons wondertje zorgt er voor dat we als stel naar het ziekenhuis zijn gegaan en als gezin weer naar huis gaan. De trotse oma, opa, oom en tante van Noortje komen die dag niet kijken naar mijn dikke buik, maar verwelkomen Noortje!
Carina Bronneberg (28 jaar, moeder van Noortje, geboren op 7 december 2010)
Lees hier meer columns van Carina Bronneberg
Carina Bronneberg (28 jaar, moeder van Noortje, geboren op 7 december 2010)
