Het is zover, mijn zwangerschapsverlof is ingegaan. Afgelopen vrijdag heb ik mijn laatste werkdag gehad. De laatste weken druk bezig geweest met het afronden en overdragen van werkzaamheden. Een dubbel gevoel. Van de ene kant een heerlijk vooruitzicht om met verlof te gaan, van de andere kant vreemd omdat ik toch het gevoel had het echt af te sluiten. Net alsof ik aan een nieuwe baan zou beginnen. Deels klopt het natuurlijk, want het wordt de grootste uitdaging van mijn leven. Ik word dadelijk moeder!
Toen ik nog maar een paar weken zwanger was, heb op internet informatie gezocht over zwangerschapsverlof. Dat zijn nog eens interessante artikelen om te lezen. Als je zwanger bent, heb je in totaal recht op minstens 16 weken zwangerschapsverlof en bevallingsverlof. Hoelang de verlofperiode daadwerkelijk duurt is afhankelijk van de datum waarop je het verlof hebt laten ingaan en de datum waarop de baby wordt geboren.
Het zwangerschapsverlof en vaderschapsverlof is de laatste tijd weer onderwerp van discussie. Vrouwen krijgen, als het aan het Europees Parlement ligt, voortaan minimaal twintig weken zwangerschapsverlof. Het vaderschapsverlof wil het Europees Parlement vaststellen op minimaal twee weken. In Nederland krijgen vaders momenteel twee dagen doorbetaald verlof na de geboorte van hun kind.
Langer verlof klinkt de werknemer ongetwijfeld goed in de oren. Ik moet eerlijk zijn, als ik het zou krijgen dan zou ik ook geen nee zeggen. Maar moet de maatschappij hier de rekening van gepresenteerd krijgen? Eigenlijk vind ik dat het krijgen van een kindje een keuze is. Het al dan niet blijven werken zodra de kleine geboren is, is ook een keuze. Ik heb er zelf voor gekozen om vijf weken voor de vermoedelijke geboortedatum met zwangerschapsverlof te gaan. Na mijn zwangerschapsverlof, neem ik aaneensluitend vier weken onbetaald verlof op. Ofwel uiteindelijk ga ik op die twintig weken uitkomen.
Ik ga na mijn verlof weer voor 24 uur aan het werk. Ik zie er nu al tegen op om mijn kleine schatje, voor de eerste keer naar het kinderdagverblijf te brengen. Maar ook dat is een keuze. Zou deze stap makkelijker zijn als het zwangerschapsverlof langer zou duren? Geen idee, ik ga eerst maar eens genieten van mijn zwangerschapsverlof.
De komende weken staan in het teken van genieten en schoonmaken! Net als bijna elke zwangere heb ik ook enorm nesteldrang. Alles moest schoon, uitgezocht, gesorteerd en perfect zijn. Mijn things-to-do-list is al opgesteld. Voordat ik al die punten afgerond heb, zijn we weken verder. Misschien is verlenging van het zwangerschapsverlof toch zo’n gek idee nog niet.
Carina Bronneberg (zwanger van het eerste kindje, uitgerekend in december 2010)
