Vorig jaar kwam er op mijn werk een interne vacature vrij. Het was een vacature die ik perfect zou kunnen uitvoeren naast mijn huidige werk. Het was er één die me ontzettend leuk leek en waarop ik dolgraag wilde reageren. Maar het imago van de betreffende functie is er één, die nou niet bepaald past bij een toen 30 jarige. Meestal zie je de wat ouderen met de nodige levenservaring deze functie bekleden. Dus wat dacht ik eigenlijk wel dat ik voor deze functie in aanmerking zou kunnen komen? En... we hadden toen net besloten voor een kind te gaan, dus ik zette de gedachte om ook maar een brief te schrijven van me af.
Totdat ik het, één dag voor de sluiting van de vacature, liet doorschemeren aan Peter. Peter is heel realistisch en kan in no time de nadelen van een bepaald idee aan mij duidelijk maken. Ik verwachtte dat hij dat nu ook zou doen, maar in plaats daarvan zei hij: ‘Wat leuk! Echt iets voor jou. Ik zou reageren als ik jou was.’
Ik schreef de brief, er vond een gesprek plaats en daarna ook een tweede. Een uurtje na het tweede gesprek werd ik gebeld met de mededeling dat ‘ik het geworden was’.
Nu vragen jullie je misschien af: om welke functie gaat het? Vooruit, ik ga het gewoon schrijven: die van ‘Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand’ oftewel ‘trouwambtenaar’.
In januari 2010 mocht ik mijn eerste huwelijk voltrekken. Wat was ik zenuwachtig! Bij het tweede huwelijk ging het al beter met mijn zenuwen en zo kwam ik steeds beter in mijn rol.
Maar goed, misschien kunnen jullie het al wel raden: als je rond de 30 bent en sommige familieleden en vrienden ook rond die leeftijd zijn en al een tijdje samenwonen, wordt het tijd voor de volgende stap.... Juist, de stap in het huwelijksbootje. En kreeg ik twee verzoekjes: één voor eind augustus (familie) en één voor in september 2010 (vrienden).
Mijn reactie was: ‘Natuurlijk doe ik dat voor jullie! Leuk dat jullie mij vragen!’ er niet bij realiserend dat ik dan al wel eens (ruim) 7 maanden zwanger zou kunnen zijn.
Het werd augustus. Twee weken voor de huwelijksvoltrekking ging ik steeds meer beseffen dat het ook om FAMILIE ging waarvoor ik een speech moest houden, niet alleen om het bruidspaar. Ik zag de gezichten van de ooms en tantes voor me, de andere neven en nichten.... Een week voor de voltrekking had ik alleen maar een brok in mijn keel van de zenuwen. Ik probeerde het zoveel mogelijk van me af te zetten.
En het volgende probleem werd een feit: Wat trek je aan als je met een 7 maanden bolle buik in het middelpunt moet staan speechen? Wat trek je aan waarin je je in deze situatie zeker genoeg voelt? Neem van mij aan: zelfs een Armani jurk kan je hierbij niet helpen...
De avond voor de voltrekking was het raak: mijn haar wilde niet zitten, mijn kleren vond ik niet mooi genoeg, mijn voeten waren te dik voor mijn nieuwe schoenen en ik kon alleen maar zenuwachtig door het huis ijsberen. Ik durfde zelfs de speech niet meer te oefenen, want iedere keer als ik dat deed, werd ik alleen maar zenuwachtiger.
Maar....de dag zelf begon goed! Het opsteken van mijn haar lukte, mijn kleding stond best aardig (niet mijn eerste keus natuurlijk, maar ja....) en mijn nieuwe pumps pasten! ’s Avonds zijn je voeten dus dikker dan ‘s ochtends.
En vervolgens de speech: iedereen zat al in de trouwzaal, toen ik via een zijdeurtje mijn entree moest maken. Dit is altijd het ergste moment, dan ben je echt even het middelpunt. Na drie keer slikken, begon ik met het uitspreken van de eerste zin. De speech ging lekker, ik kreeg nadien genoeg complimenten. Er werd zelfs gezegd dat ik mijn roeping had gevonden, alsof ik het al jaren deed!
Een paar dagen erna kreeg ik van een tante van Peter een foto toegezonden waarop ik stond te speechen en waarop mijn buik goed te zien was. En plotseling besefte ik: Hé, ik stond daar helemaal niet alleen... Mijn dochter was bij me! We stonden samen even in het middelpunt van de belangstelling en het is nog vastgelegd ook! Ik kan niet wachten tot ze groot genoeg is en ik haar de foto kan laten zien!
Angela Gijzel (31 jaar, 31 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
