Mijn motto was altijd: ‘Thuis bevallen? Ieuw! Die zooi van zo’n bevalling wil je toch niet in je bed hebben? Gatver! Ik zou altijd, maar ook altijd naar het ziekenhuis gaan!’ Dat was nog in de tijd dat ik me niet kon voorstellen dat ik ooit zwanger zou zijn en dat ik ooit een bevalling zou moeten ondergaan.
Maar ik werd zwanger. De eerste drie maanden hielden we er rekening mee dat niet goed zou kunnen gaan. Dat was in een periode dat een aantal vrouwen in onze omgeving een miskraam kregen. Maar Peter en ik bleven positief. Ook toen er dingen gebeurden die niet erg bevorderlijk waren voor een zwangerschap (in een vroeg stadium).
Toen ik vijf weken zwanger was, vond Peter mij na zijn werk, huilend van de pijn op de bank. Ik had een fikse ontstoken kies. Mijn tandarts had mij die ochtend naar huis gestuurd met een mondspoeling. Hij wilde geen röntgenfoto maken en geen kuurtje voorschrijven vanwege de zwangerschap. Om 21 uur belde Peter ongerust de noodtandarts. Omdat deze kies al vaker een wortelkanaalbehandeling had ondergaan en als klapper ook nog een wortelpuntbehandeling een paar jaar geleden, mocht ik wel bij hem langskomen, maar dan zou hij de kies eruit trekken. Ik was helemaal over de toeren! Ik wilde de pijn kwijt, niet mijn kies! Toen Peter vertelde dat ik vijf weken zwanger was en niet wist hoe ik de nacht moest doorkomen, kreeg de dienstdoende tandarts medelijden. Ik mocht langskomen en hij zou bekijken of de kies toch kon worden behouden. Met een behuild gezicht stond ik even later in zijn praktijk. Hij boorde de boel open, terwijl het bijna niet te verdoven was. Wat had ik een pijn! Er kwam veel pus uit de kies. Toen de tandarts klaar was, had ik zoveel minder pijn, dat ik hem drie zoenen op zijn wangen heb gegeven. Wat was ik die man dankbaar!
De volgende dag belde ik een verloskundige om te vragen of ik bij haar onder controle kon komen en vertelde ik wat ik met mijn kies had meegemaakt. Ik mocht met zeven weken zwangerschap al langskomen voor een echo. Het hartje klopte....
Na het ‘kiesincident’ voelde ik me top. Ik rende tot en met de vierde maand op mijn werk in mijn normale tempo bijna dagelijks vier trappen op. Totdat ik een blackout kreeg en viel. Gelukkig viel ik niet op mijn buik, maar ik moest wel langskomen bij de verloskundige: of er niets aan de hand was met de baby. Ikzelf was toen zo moe, al mijn energie was weg, maar het hartje van de baby ging als een gek tekeer.
Vier weken geleden bleek dat onze dochter niet goed groeide en kreeg ik het advies te stoppen met werken. Ik mailde direct mijn werk dat ik niet meer zou komen. Een paar maanden geleden was dit voor mij nog ondenkbaar: ‘zomaar’ je werk afbellen....pffff....
Die dochter van ons heeft al het één en ander met mij moeten meemaken. Nu haar komst steeds meer realiteit wordt, ga ik meer nadenken over de ziekenhuisbevalling... of toch een thuisbevalling?
En plotseling is die ziekenhuisbevalling (‘omdat dat thuis vies is’) voor mij toch niet meer zo vanzelfsprekend. Het denken vanuit mijzelf is de laatste weken steeds meer naar de achtergrond verdwenen.
Het zou voor onze dochter misschien wel meer rust geven als ze thuis ter wereld komt. Ze is dan meteen in haar eigen omgeving, in haar eigen bedje... Geen kille, steriele omgeving van het ziekenhuis....
Maar toch even praktisch gezien: hoe zit het met die zooi van een thuisbevalling? Gelukkig bestaan er intakegesprekken met het kraamzorgbureau. En wat denk je? Tijdens de bevalling is er een kraamverzorgster aanwezig. In eerste instantie dacht ik: ‘Ik wil niet nog een pottenkijker bij de bevalling! Kan die niet na de bevalling komen aanwaaien, als ik weer onder de dekens lig....?’. Maar die pottenkijker is wel gigantisch handig. Zij ruimt dus de zooi achter (en van onder) je kont op! Dàt wist ik dus helemaal niet.
Ik ga voor een thuisbevalling, zodat onze dochter ter wereld komt in haar eigen huis! Als er gevaar dreigt, kan ik alsnog naar het ziekenhuis. We wonen er maar vijf minuten vandaan. Wonderbaarlijk hoe je mening 360 graden kan draaien.... en dat binnen een paar weken!
Angela Gijzel (31 jaar, 35 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
