Toen wij hoorden dat ons eerste kind een meisje zou worden, was (vooral) ik dolblij. Peter maakte het werkelijk niks uit. Een jongen was leuk geweest, maar een meisje is net zo leuk. Maar ik geef gewoon toe: ik had en heb nog steeds een kleine voorkeur, al mag dat officieel niet. Natuurlijk was de medische check bij de 20 weken echo het meest spannend, al heb je nooit 100% zekerheid op een gezond kind. Toch hebben we niet gewacht op de geslachtsbepaling tijdens de 20 weken echo. Ik wist namelijk zeker, vanaf het moment dat ik de zwangerschapstest in mijn handen had, dat we een dochter zouden krijgen. Ik wist het zeker! De baby was voor mij al snel ‘zij’ en de babykamer was ‘haar’ kamer. Peter werd hier ook mee besmet en zei toen: ‘Laten ze bij de 20 weken echo het geslacht maar zeggen, hoor! Als het dan toch een jongen is, hebben nog 20 weken om eraan te wennen.’ Ik was helemaal blij dat hij er zo over dacht. Maar als je dat met 14 weken zwangerschap samen hebt besloten, dan duren de 6 weken toch wel erg lang. Ik was 17 weken zwanger toen ik op internet las, dat vanaf 16 weken zwangerschap het geslacht bepaald kan worden. Na Peter een keer lief aangekeken te hebben, belde ik meteen de echoscopist voor een afspraak. We konden binnen enkele dagen terecht, op een zaterdagochtend. 25 euro lichter en een zekerheid verder, liepen we bij de echoscopist glundert de deur uit. Onze dag kon niet meer stuk. Ons eerste kind, een dochter. Geweldig! Peter heeft twee broers, ik heb twee broers, beiden opgegroeid met jongens, dan is een meisje toch wel erg bijzonder. En ook niet onbelangrijk: mijn kledingpassie kan ik eindelijk botvieren op onze dochter. Een half uur na ons bezoek aan de echoscopist waren de eerste roze sokjes en een roze pakje maat 50/56 een feit. Vol trots showde ik de kleine roze lapjes stof aan mijn schoonmoeder. En ook die glunderde...
En sinds die ene dag hamster ik. En dan heb ik het niet over luiers en billendoekjes. Na een paar saaie unisex broekjes en truitjes, werd het tijd voor een rokje. Maat 56 is leuk, maar er moet ook een rokje in maat 62 in de kast liggen. Naast zacht roze heb je natuurlijk ook fuchsia roze en een heel kleurenpalet daar tussenin. Paarse kledingstukken zijn ook een must in een meisjeskast en natuurlijk kan lila niet ontbreken. En er moet een winterjasje aangeschaft worden voor een kindje dat wordt geboren in november. Op één been kun je niet staan heb ik geleerd, dus er hangen er maar liefst drie in kast.
Toen de babykamer nog niet klaar was, dumpte ik de kleding in plasticzakken op zolder. Achter het schot, plank ervoor, niemand die het ziet. Maar de babykamer was op enig moment gereed en de kleertjes konden in de kast. Ik moet toegeven, toen alles in de kast lag, schrok ik wel een beetje.
Vol trots lieten we mijn schoonouders de babykamer zien. Daarbij maakte ik de ‘fout’ om de deur van de kledingkast open te maken. Drie monden vielen open, ook die van Peter. Ik had er achteraf gezien een foto van moeten maken. Peters reactie: ‘Ons kind heeft nu al meer kledingstukken dan ik!’
Om de aandacht van de inhoud van de kledingkast af te leiden, liet ik snel mijn laatste aanwinst zien: een superlief mini spijkerrokje van een duur merk, maar gekocht met 50% korting in de opruiming. En weer viel Peters mond open. Ik dacht dat hij alsnog schrok van de prijs, maar in plaats daarvan zei hij: ‘Zo kort? Begint dat nu al? Je kunt onze dochter zo tegen haar luier aan kijken!’
Ja, we krijgen een dochter en papa in spee krijgt de eerste hartverzakkingen al. Zou een jongen dan toch ‘makkelijker’ zijn? Zullen wij ‘zuiniger’ en ‘voorzichtiger’ zijn met onze dochter dan als ze een jongen was geweest? Ik weet het niet, de tijd zal het leren.
Dat ze nu al geliefd is en al verwend wordt, terwijl ze nog niets van de wereld heeft gezien, is in ieder geval een feit.
Angela Gijzel (31 jaar, 31 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
