Cliché: Als je zwanger bent of net een baby hebt, word je ermee om je oren gesmeten.
‘Poep van een kind van een ander is vies, maar je zult zien, als je een kindje van jezelf hebt, dan vind je die poep helemaal niet vies’.
In het begin, toen Evi net geboren was, vond ik het inderdaad erg mee vallen. Evi’s poepluiers roken nou niet bepaald naar roosjes, maar echt stinken deden ze ook niet. De luieremmer deed goed dienst in haar kamertje. Tot de eerste zogenaamde ‘spuitluier’. Ik deed de luier af en zomaar uit het niets, zonder waarschuwing, zonder een zichtbaar drukkende Evi met aangelopen rood hoofdje, spoot het bruine goedje eruit als water uit een brandslang. Ik wist niet wat me overkwam! Ik kon alleen maar verbaasd met open mond naar de schone kleertjes kijken die ik net had neergelegd op de commode. Onder de poep zaten ze. Ook op de commode zaten hier en daar wat plekjes, maar ik dacht toch echt gezien te hebben dat er een grotere klodder over de commode heen zoefde. Ik miste de grootste inhoud, maar had deze snel gevonden. Het bruine kleurtje stak nogal af tegen de witte radiator. Even overwoog ik een hydrofielluier over de radiator te leggen en te wachten tot Peter zou thuis komen, maar een dergelijk goedje een paar uur laten zitten op een brandende radiator in een babykamer is niet echt hygiënisch verantwoord. Evi mag dan mijn bloedeigen dochter zijn, het blijft toch een vies werkje.
De poepluiers werden vervolgens alleen maar erger. De luieremmer stond al snel op zolder. De poepluiers gingen direct de kliko in, want deze tijdelijk opslaan in een babykamer was niet meer fris. Het ‘ met de pot mee-eten’ is lekker makkelijk, maar eist ook z’n tol. En dat geldt ook voor het ‘ tanden krijgen’. Meestal sta ik te kokhalzen bij die vieze, zuurruikende luiers, staat Peter de billetjes schoon te vegen, terwijl ik Evi’s handjes vasthoud om te voorkomen dat ze in de poep grijpt.
De ergste ‘poepervaring’ hebben we gehad op een zaterdagavond. We hadden een filmavond gepland. Evi lag lekker vroeg op bed. Ze bleef maar jammeren in haar bedje. Peter wilde bij haar kijken wat er aan de hand was, maar ik wilde zo graag die film kijken. Ik vond dat we haar maar even moesten laten huilen: ‘ Ze huilt zichzelf wel in slaap’. En inderdaad, dat gebeurde. Zo’n 4 uur daarna gingen we naar bed. Toen we de overloop op liepen, was het al te ruiken; een gigantische zure luier. Jammer genoeg zat het niet alleen in de luier, maar ook in haar rompertje, pyjamaatje en ook nog in het slaapzakje. Geen wonder dat ze lag te jammeren. Daar stonden we dan rond middernacht; we moesten haar helemaal uitkleden, schoon boenen en de kleertjes en het slaapzakje bewerken met de vlekkenmiddel.
Nee, poepluiers verschonen is niet mijn ding en zal het ook nooit worden. Ik zeg altijd gekscherend dat Evi alleen mag poepen bij haar oma, de vaste oppas als wij werken. Het gebeurde een keer dat ze net stond te drukken toen ik haar jasje al had aan gedaan en wij aan de late kant waren voor ons werk. Ik hield het stil voor Peter in de hoop dat hij haar nietsvermoedend in zijn auto zou zetten. Maar toen Peter haar oppakte, rook hij toch het geurtje dat om haar heen hing. Hij vond dat we haar nog moesten verschonen, maar ik had er helemaal geen zin in, dus ik haalde Peter over haar gewoon in de auto te zetten en af te geven bij oma. Een win-win situatie: Evi heeft haar schone luier gekregen (hooguit 10 minuten later), wij zijn op tijd op ons werk gekomen, ik heb die vieze poepluier niet hoeven te verschonen, terwijl oma het helemaal niet erg vindt om luiers te verschonen van welk kind dan ook. Iedereen blij toch?
Hoe dan ook: gelukkig zijn de poepluiers tijdelijk. Het gaat voorbij.
Net als in de eerste maanden toen Evi nog rustig in mijn armen kon liggen en in slaap kon vallen, terwijl de hele kamer vol visite zat. Dit mis ik wel eens, maar of dat voor die poepluiers ook gaat gelden…?
Angela Gijzel (32 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
