Als ons huis en onze bergmeubels konden praten, zouden ze op de bank liggen bij een psychiater, denk ik. Trek een ruimte, kastdeur of lade open en het is opgeruimd en netjes. Wij wonen nu dik 6,5 jaar in ons huis en natuurlijk houden wij van een opgeruimd huis. Tenminste voor het oog. De meeste kasten en meubels moest je niet openen. Ook de huidige babykamer was één van onze opslagruimten.
Ondertussen is ons huis een walhalla van ordening geworden. Maar er is nog een hele leuke bijkomstigheid van het huis opruimen en ordenen. Je vindt spullen terug waarvan je niet meer wist dat je ze had.
Zo kwam ik een oude foto van mijzelf tegen, gemaakt in 1985 in Artis. Mijn allerliefste tante woonde destijds in Amsterdam. Wij zochten haar vaak op. Helaas is zij in 2005 overleden aan kanker. Mijn ouders gaven mij, na haar overlijden toen haar huis werd leeggehaald, deze foto in een (nogal lelijk) houten lijstje. Omdat dit van mijn lievelingstante was geweest, kon ik het nooit over mijn hart verkrijgen het lijstje weg te gooien. Maar een tijdje terug dacht ik: ‘Ik haal de foto uit de lijst, gooi de lijst weg, want die is gewoon lelijk, en plak de foto in één van mijn fotoalbums.’ Ik haalde foto voorzichtig uit de lijst, bang dat de foto aan de binnenkant vastgeplakt zat aan het glas. Maar toen zag ik dat er nog een tweede foto achter mijn foto kleefde: die van mijn tante en haar toenmalige vriend (destijds mijn lievelingsoom) ook gemaakt in Artis, maar dan een jaar voordat de foto van mij werd gemaakt. Ik heb nooit een foto van die oom gehad, dus vond het een geweldig verstopt cadeautje! Niemand zal nog van het bestaan van deze foto weten...
En zo vond ik meer foto’s, oude functioneringsgesprekken en allerlei papieren en rekeningen, onder andere die van onze bruiloft. Jee, wat was die bruiloft eigenlijk duur! Geen idee hoe we deze bedragen toen allemaal hebben opgehoest. Onze spaarrekeningen stonden bijna op nul! Ach, een paar jaar hebben we hard gewerkt en de geldbuffer is weer aanwezig voor de volgende grote investering; een meisje voor de komende 23,24 jaar....?
Al dagdromend stuitte ik op een enveloppe met het logo van mijn oude werk erop, van mijn allereerste werkgever. En dit was de werkgever waarvoor Peter destijds een opdracht moest uitvoeren.
Het was op een dinsdagochtend. Ik weet nog dat hij collega’s van mij moest interviewen. Op die dinsdagochtend zat hij op de kamer van een collega. Ik handelde de administratieve zaken af voor die betreffende collega en liep de kamer in om spullen te pakken. Ik keek Peter aan, hij stopte even met praten en keek mij aan. Het eerste wat ik dacht was: ‘Dat is em! Daar ga ik mee trouwen...!’ Ik keek in die tijd nog wel een ‘The Bold and the beautiful’ en besefte dat ik daar maar eens mee moest stoppen. Je haalt realiteit en fictie door elkaar door die soaps.
In de enveloppe die ik vond tijdens het opruimen, zaten alle mails van Peter uitgeprint, die hij naar mij had verzonden na die bewuste ontmoeting. Het zat meteen goed tussen ons. Ons eerste afspraakje was in Doesburg, onze eerste zomervakantie 3 maanden daarna in Llorett de Mar. Met mijn oude barrel, helemaal overbeladen, zodat de koplampen hoog in de bomen schenen, reden we Spanje binnen, om vervolgens 2 weken in een piepklein tentje door te brengen op een goedkope jongerencamping.
Maar nog even terugkomend op die emails. Ik ga er natuurlijk niet in detail op in, maar wat vonden we elkaar toen leuk! We kenden elkaar nog niet goed, maar gingen toch al snel samen op vakantie. Twee maanden na die vakantie woonden we al samen. En nu denken we elkaar zo goed te kennen, dat we het aandurven samen een kind op te voeden.
Maar ergens beginnen we vanaf november weer van voor af aan: we starten in een nieuwe situatie met een kind, waarin Peter en ik elkaar weer opnieuw moeten leren kennen. Want we hebben van elkaar geen idee hoe we straks reageren als ons kind blijft huilen, als ze niet wil eten, niet wil slapen of als ze een prik moet krijgen. Maar ons kennende, komt dat zeker wel goed....
Angela Gijzel (31 jaar, 38 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
